شمارهٔ ۳۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف یک شاهد غیبی می‌پردازد که از عالم پنهان خود را نمایان کرده و در صحرایی می‌درخشد. زلف‌های این شاهد، نمادی از جلوه‌های وجود و تعینات هستند که بر چهره‌ی ذات الهی، تأثیر می‌گذارند و هر حلقه‌ای که بسته می‌شود، دل‌های بسیاری را جذب و مجذوب خود می‌کند.
آن شاهد غیبی ز نهانخانه بودزد جلوه کنان خیمه به صحرای نمود
هوش مصنوعی: آن معشوق ناشناخته از جایی پنهان بیرون آمد و با جلوهگری خود، خیمهای در دشت برپا کرد.
از زلف تعینات بر عارض ذاتهر حلقه که بست دل ز صد حلقه ربود
هوش مصنوعی: از زلف تعینات بر چهره‌ی ذات، هر حلقه‌ای که به وجود آمد، دل را از صد حلقهی دیگر آزاد کرد.