شمارهٔ ۹۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر از احساس نارضایتی و خستگی خود سخن میگوید. او از وابستگی به دنیا و عقل که او را فریب میدهند، میگوید و از خداوند خواهش دارد که او را به عدم و نابودی برساند تا از شر ننگ وجودش رهایی یابد.
تا چند پی نفس دغاباز رومتا کی ره عقل حیله پرداز روم
هوش مصنوعی: چقدر دیگر باید به دنبال نفس خود بروم؟ تا کی باید در مسیر عقل و فریبها حرکت کنم؟
از ننگ وجود خود به تنگ آمده امیا رب کرمی تا به عدم باز روم
هوش مصنوعی: من از شرم وجود خود خسته شدهام، ای پروردگار! به من رحم کن تا به عدم برگردم و از این حالت رها شوم.