شمارهٔ ۹۴
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر از غم و اندوهی که به خاطر دوری معشوقش دارد صحبت می‌کند. او هر لحظه به یاد چهره زیبای معشوقش است و بی‌مهری او را lament می‌کند. همچنین، اشاره دارد که در این دنیا کسی را نمی‌یابد که رازهایش را با او در میان بگذارد و در نتیجه، درد و دلش را با کاغذ و قلم بیان می‌کند.
هر دم غم آن ماه چگل می گویمبی مهری آن مهر گسل می گویم
هوش مصنوعی: هر لحظه از اندوه آن چهره زیبا سخن میگویم و از بی‌مهری آن خورشید دلشکن یاد میکنم.
چون محرم رازی به جهان یافت نشدبا کاغذ و خامه درد دل می گویم
هوش مصنوعی: هیچ کس را که بتوانم راز دل را با او در میان بگذارم، نیافتم. به همین دلیل، با کاغذ و قلم احساسات و مشکلات خود را بیان میکنم.