شمارهٔ ۱۷

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت یک معشوق می‌پردازد. شاعر با به کارگیری تصاویری زیبا از شمع، سرو، گیسوی مشکین و باغ، به وضوح احساسات خود را نسبت به معشوق ابراز می‌کند. او به این نکته اشاره می‌کند که زیبایی معشوق نیازی به شمع یا روشنایی ندارد، زیرا خود او مانند صبحگاه، نور و روشنی را به همراه دارد. همچنین، نشان می‌دهد که عشق و شور و شوق وی به معشوق آنقدر عمیق است که تمام وجودش را تحت تأثیر قرار داده و او را بی‌قرار کرده است. شاعر از طوق سیاه بختی که بر گردن دارد نیز سخن می‌گوید و به زیانی که در اثر این عشق متحمل می‌شود، اشاره می‌کند. نهایتاً، او به قدرت کلام و شعر در وصف معشوق اشاره کرده و چنین می‌گوید که دیدن زیبایی معشوق، تمام اندیشه و نام را از راوی محو می‌کند.