شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: این شعر به تمایز میان عبادت و عشق می‌پردازد. شاعر از پروردگار درخواست دارد که به عبادت و طاعاتش توجه کند و در عین حال، به عشق و مجذوبیتش نسبت به معشوق اشاره می‌کند. او حس می‌کند که مخلوقات و ظواهر دینیش در برابر عشق واقعی‌اش کم‌رنگ می‌شوند. شاعر در طلب محبوب خویش است و می‌گوید که به هیچ نام و نشانی از عشق بد نمی‌نگرد و در نهایت ابراز می‌کند که سختی‌های او از تأثیر عشق به وجود آمده‌اند. این شعر به جستجوی حقیقت و روی‌گردانی از دنیای ظاهری می‌پردازد و در واقع، تضاد میان عشق و عرفان را به تصویر می‌کشد.
زاهدا چند به طاعات مراعات مراطاق محراب تو را کنج خرابات مرا
هوش مصنوعی: ای زاهد، نگران طاعات و عبادات من نباش. بهتر است که تو به گوشهای مسجد توجه کنی و من به عاشقانهها و حال و هوای خودم در خرابات بپردازم.
تو و مسجد من و میخانه چه خوانی هر دمسوی آفتکده از مأمن آفات مرا
هوش مصنوعی: تو و من در چه فضایی مشغول به گفتگو هستیم؟ هر بار که از مکان امن و آسایش خود خارج میشوم، به دنبال روشنی و امیدی هستم.
قبله حاجتم ایوان در میکده بسبرمگردان رخ ازین قبله حاجات مرا
هوش مصنوعی: ایوان میکده، کانون خواستهها و آرزوهای من است. لطفاً رویت را از اینجا برنگردان و به من توجه کن.
گشته ام محو حقیقت برو ای واقعه بینبردل ساده مکش نقش خیالات مرا
هوش مصنوعی: من در حقیقت غرق شدهام، ای کسی که واقعیت را میبینی، به دل سادگی من آسیب نزن و تصورات باطل مرا از ذهنم دور کن.
کی کشم محنت تاریکی ازین گونه که تافتنور خورشید رخت از همه ذرات مرا
هوش مصنوعی: به سختی و رنجی که از تاریکی احساس میکنم، نمیتوانم تاب بیاورم، انگار که نور خورشید همه وجودم را روشن کرده باشد.
سطوت عشق تو گنجایی هیچم نگذاشتنه غم نفی بود نی سر اثبات مرا
هوش مصنوعی: عشق تو به گونهای بر من چیرگی دارد که هیچ فضایی برای هیچ حالتی از غم یا شادی باقی نگذاشته است.
به نکونامی زهدم چه ستایی جامیچون به بدنامی عشق است مباهات مرا
هوش مصنوعی: من به خاطر خوبیها و نیکیهایم مورد ستایش قرار میگیرم، اما همانطور که عشق با بدنامی همراه است، به داشتن این ویژگیها افتخار نمیکنم.