شمارهٔ ۳۷

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به معشوقه‌اش می‌گوید که از خانه‌اش نرود و بر دل دیوانه‌اش رحم کند. او در غم عشق او، خود را به افسانه تبدیل کرده و از معشوق می‌خواهد که به داستان عاشقانه‌اش گوش دهد. شاعر از عشقش می‌گوید که چنان مستش کرده که همه چیز را فراموش کرده است و به زیبایی معشوق اشاره می‌کند که زندگی‌اش را روشن کرده اما همچنین درد و آتش عشق را نیز به همراه دارد. در نهایت، او به این نکته اشاره می‌کند که مانند جامی که به جستجوی خوشبختی است، آرزو دارد که به عشقش برسد.