شمارهٔ ۳۸ - جامی

سرود مجلس درد است آه و ناله ماحباب خون جگر لاله گون پیاله ما

به بزم وصل چو شمعیم با تو چرب زبانبه روغن است فتاده ز تو نواله ما

به باغ چند تماشای سرو و لاله کنیمقد تو سرو بس و عارض تو لاله ما

فسرده بر رخ ما اشکهاست از دم سردمباد آفت برگ گل تو ژاله ما

به گرد کعبه چه گردیم چون نشد ز ازلبجز حوالی دیر مغان حواله ما

کهن قباله رندیست دلق ما که زدندز داغ جرعه بتان مهر بر قباله ما

به پیش نظم تو جامی ز نثر خود خجلیمز نوک کلک تو یک حرف و صد رساله ما