شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان درد و غم ناشی از دوری و هجران می‌پردازد. او می‌گوید که صدای موسیقی بدون زیبایی محبوب، تنها باعث اندوه است و بدون چهره محبوب، نغمه بلبل به ماتم تبدیل می‌شود. در ادامه، شاعر بیان می‌کند که درد جدایی با رنج مرگ قابل مقایسه نیست و عاشق واقعی حتی درمانی برای دردش نمی‌یابد. همچنین، او از وضعیت خانه‌اش که پر از غم و مصیبت است سخن می‌گوید و می‌افزاید که عاشقان زیادی وجود دارند، اما کسی مانند او که در دام عشق گرفتار است، کمتر یافت می‌شود.
بی جمالت صوت مطرب مایه درد و غم استبی رخ گل نغمه بلبل نفیر ماتم است
هوش مصنوعی: اگر تو را نبینم و جمال تو را نداشته باشم، صدای آوازخوان به جای شادی، برایم درد و غم به همراه میآورد. بدون چهرهی زیبای گل، آواز بلبل فقط مایهی اندوه و سوگواری است.
کی به قانون طرب گردد مرا آهنگ راستاینچنین کز بار دل چون چنگ پشت من خم است
هوش مصنوعی: کی میتوانم با قوانینی که باعث شادی و سرازیر شدن آرامش می‌شود، همسو شوم، وقتی که بار غم و ناراحتی بر دوشم سنگینی می‌کند و مانند چنگی که پشتش خم شده، حال و روزم دچار مشکل است.
بر رخت خوی هست عکس قطره های اشک منیا چکیده بر سمن باران و برگل شبنم است
هوش مصنوعی: بر چهرهات نمایان است که اشکهای من بر آن نشسته یا مثل باران بر گلهای سمن و شبنم روی گلهاست.
درد هجران را نباشد نسبتی با رنج مرگدرد هجران روزگاران رنج مردن یکدم است
هوش مصنوعی: درد جدایی با درد مرگ قابل مقایسه نیست. در واقع، درد جدایی که سالها به طول میانجامد، در یک لحظه رنج مرگ را به تصویر میکشد.
هر طبیبی راکه پرسیدم علاج عشق گفتدرد عاشق بی مداوا داغ او بی مرهم است
هوش مصنوعی: هر پزشکی که از او درباره درمان عشق سوال کردم، گفت که درد عاشق قابل درمان نیست و زخم او به هیچ مرهمی بهبود پیدا نمیکند.
خانه ام را سقف غم دیوار محنت در بلاستکس چنین خانه ندیده تا بنای عالم است
هوش مصنوعی: خانه من پر از غم و اندوه است و دیوارهایش از مشکلات و سختیها ساخته شده است. هیچکس چنین خانهای را ندیده که مانند این دنیا باشد.
عاشقان بسیار داری گرچه جامی از همهکم بود در دام تو چون او گرفتاری کم است
هوش مصنوعی: افراد عاشق و ذوقمند زیادی وجود دارند، اما در میان آنها، کسی که به دام تو بیفتد و گرفتار تو شود، کمیاب است.