شمارهٔ ۹۶
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از جدایی و داغی که بر دلش نشسته سخن می‌گوید. او خود را مانند موری در مسیر وفا می‌بیند که زیر پا نادیده گرفته می‌شود. با این حال، اگر طرف مقابل واقعاً بخواهد که وفادار باشد، بر این درد غم‌انگیز فائق خواهد آمد. دل شاعر برای شادی و خوشی آماده است، حتی در این غم‌خانه. او به این نکته اشاره می‌کند که در دلش، دور از غم‌ها، می‌تواند عشق و شادی را جست‌وجو کند تا زمانی که این عشق واقعی و رضایت در زندگی‌اش وجود داشته باشد.
چندم از خویش جدا خواهی داشتبرمن این داغ روا خواهی داشت
هوش مصنوعی: چند بار میخواهی از خودت دور شوی؟ بر من این درد و رنج را چگونه تحمل خواهی کرد؟
همچو مورم به سر راه وفادر لگد کوب جفا خواهی داشت
هوش مصنوعی: من مثل موری که در مسیر وفا قرار دارد، تحت فشار و آزار قرار میگیرم.
می کنی پی سپرم جان به فداتاگر این رسم بپا خواهی داشت
هوش مصنوعی: اگر بخواهی چنین قانون و رفتاری داشته باشی، من جانم را فدای تو میکنم.
دل من کاخ طرب خواهد بودتا درین غمکده جا خواهی داشت
هوش مصنوعی: دل من همچنان شاد و خوشحالی خواهد داشت تا زمانی که تو در این مکان پر از غم باقی بمانی.
تا قبا بندی ازینسان صد دلبسته در بند قبا خواهی داشت
هوش مصنوعی: اگر به این شکل خود را در قالب زیبایی بپوشانی، خواهی دید که برای دلهای بسیاری به دور خود جذابیت و تسلط داری.
صاف کردی دل خود آینه وارروی در اهل صفا خواهی داشت
هوش مصنوعی: اگر دل خود را مثل آینه صاف و زلال کنی، کسانی که اهل پاکی و صفا هستند به سمت تو میآیند.
هر قضایی که رود بر جامینیست غم گر تو رضا خواهی داشت
هوش مصنوعی: هر اتفاقی که برایت بیفتد، اگر بخواهی رضایت داشته باشی، نباید غمگین باشی.