شمارهٔ ۹۹
هوش مصنوعی: این شعر درباره دوری و فراق است و احساسات عمیق عاشقانه و ناامیدی را بیان می‌کند. شاعر می‌گوید دل او به خاطر دوری معشوق از جانش جدا مانده و این جدایی او را به شدت آزرده خاطر کرده است. او اشاره می‌کند که کسانی که از زیبایی خود و عشق دور مانده‌اند، سزاوار مرگ‌اند، و از حالتی که بی‌تنهایی و بی‌معنایی به سر می‌برند، ابراز نارضایتی می‌کند. همچنین، شاعر به دوری از جوانی و نداشتن عشق و شیرینی‌های زندگی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که این دوری به او آسیب رسانده است. در مجموع، شعر بیانگر درد و اشتیاقی عمیق در نتیجه‌ی فاصله‌ای غیرقابل تحمل از محبوب است.
نه دل بی تو ز جانی دور مانده ستکه از جان جهانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: دل من بدون تو احساس فاصله می‌کند؛ زیرا وقتی تو نیستی، من از همه چیز و همه کس دور ماندهام.
به کشتن لایق است آن کس که زندهز چون تو دلستانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: آن کسی که از وجود تو و دلفریبت دور مانده، سزاوار مرگ است.
جدا افتاده از بالین راحتسرم کز آستانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: من از سر راحتی و آسایش دور شدم و اکنون در جایی جدا از بستر خواب خود قرار گرفتهام.
ز فرهاد آن که کم گوید فسانهز شیرین داستانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: هر کس که در مورد عشق فرهاد و شیرین کم صحبت کند، از داستان آنها دور مانده و درک درستی از این رابطه ندارد.
مدان دور از جوانی حالت پیربتر زان کز جوانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: به فکر نکن که وقتی از جوانی دور شدی، حالت به مراتب بدتر از کسی است که خود را از جوانی دور نگه داشته است.
سگت بگذاشته لاغر تنم راهمایی ز استخوانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: سگ تو مرا رها کرده و من تنها و لاغر ماندهام؛ حالا مثل پرندهای هستم که دور از استخوانش، بیپناه و بینیاز، احساس غربت میکنم.
ز جامی دور باشد نکته رانیچنین کز نکته دانی دور مانده ست
هوش مصنوعی: کسی که از نکتهسنجی دور باشد، نمیتواند از جام معنوی بهرهمند شود و در واقع به عمق معانی نمیرسد.