شمارهٔ ۱۰۷
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و دلتنگی عمیق شاعر نسبت به محبوبش است. شاعر به زیبایی‌هایی که از محبوبش نشأت می‌گیرد، اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که احساساتش چقدر قوی و عمیق هستند. او از جفاهایی که محبوب به او می‌کند، گلایه دارد و در عین حال از زیبایی‌های او شگفت‌زده است. همچنین، شاعر از غم و درد ناشی از فراق و حسرتش صحبت می‌کند و این احساسات را با تصویرسازی‌های زیبا و کنایه‌های هنری بیان می‌کند. در نهایت، او به تنهایی و عواقب عشق ناکامش اشاره می‌کند و به نوعی به تصویر زنده بودن痛 الم ش اشاره دارد.
آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوستزابرو و غمزه تیر بلا بر کمان اوست
هوش مصنوعی: آن جوان ترکمنی که دل ما به او وابسته است، با نگاهی دلربا و ناز خود، تیرهای مصیبت را به کمان خود آماده کرده است.
صاحبدلان به راه وفا خاک گشته اندگو خوش بران که رخش جفا زیر ران اوست
هوش مصنوعی: افراد با دلهای پاک و وفادار در راه صداقت و وفا سعی کردهاند و در این مسیر خسته و خاکآلود شدهاند. اما خوشحال باش که در این مسیر، زیبایی و جذابیتی خاص وجود دارد که باعث دلگرمی میشود.
ما در میان غصه چو موییم ازان کمرخوش آن که دست کرده کمر در میان اوست
هوش مصنوعی: ما در میان غم و اندوه مانند موهایی هستیم که در کمر فردی قوی گنجانده شدهاند. خوشا به حال آن کسی که دستش بر کمر چنین فردی است.
دامن کشان چو گل به سر سبزه تا گذشتدستان بلبلان چمن داستان اوست
هوش مصنوعی: درحالیکه مانند گلی زیبا در دامن سبزه حرکت می‌کند، بلبلان چمن به روایت داستان او مشغولند.
تا بهره مند شد ز کف او عنان به رخخونم دوال بسته ز رشک عنان اوست
هوش مصنوعی: او از دست خود به من کمک کرده و اختیار زندگیام را به دست گرفته است. چهرهام اکنون از حسادت به دیگران رنگین شده و به خاطر عظمتی که او دارد، به زحمت دچار درد و حسرت شدهام.
باشد چو جام دیده پر از اشک حسرتمتا دیده ام که جام دهان بر دهان اوست
هوش مصنوعی: چشمم پر از اشک حسرت است، زیرا میبینم که لبان او بر لبان دیگری است.
یک جامه نیست بر تن جامی ز غم درستجز خشک گشته پوست که بر استخوان اوست
هوش مصنوعی: تنها پوششی که بر تن غم نیست، همان پوستی است که بر استخوان مانده و خشکیده است.