شمارهٔ ۱۲۴ - جامی

ترک شیرین شمایلی که مراستکی توانم بدین دلی که مراست

من گرفتار و یار مستغنیآه ازین کار مشکلی که مراست

شد پی دستبوس قاتل منبوس بر دست قاتلی که مراست

رشته جان ز دل زبانه کشیداین بود شمع محفلی که مراست

همه بی حاصلی و گمراهیستدر ره عشق حاصلی که مراست

گم شدم در غمش چنانکه اجلره نیابد به منزلی که مراست

جامیم مست و رند و رسوا خواندکرد شرح فضایلی که مراست