شمارهٔ ۱۲۵
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر به عشق خود به یک گل اشاره می‌کند که هنوز نشکفته است و به زندگی عاشقانه‌اش مانند بلبل در باغ عشق توصیف می‌کند. او با اشاره به زیبایی معشوق، لب خاموش او را مانند گوهری گرانبها می‌داند. شاعر از دردناکی و بی‌خوابی‌اش می‌گوید و می‌نویسد که دلتنگی او در خیال معشوقش آرامی ندارد. در پایان، شاعر رازی را که در دل نهفته است به تصویر می‌کشد و احساسات عمیق و پیچیده‌اش را بیان می‌کند.
هنوز یک گل تو از هزار نشکفته ستبه باغ عشق چو بلبل هزارت آشفته ست
هوش مصنوعی: در باغ عشق، هنوز یک گل شکوفا نشده است، و مانند یک بلبل که هزاران بار دچار شوق و هیجان شده، دل پر از احساسات و شور و شوق دارد.
قبای تنگ گشادی ز پیرهن هرگزبه لطف تو گلی از باغ حسن نشکفته ست
هوش مصنوعی: تن پوش تنگ هرگز نتوانسته است گلی از باغ زیبایی تو را شکوفا کند.
دهان خامش تو گوهریست ناسفتهزهی لطافت طبعی که این گهر سفته ست
هوش مصنوعی: دهان خاموش تو مانند گوهری نایافته و ناشناخته است. چه زیبا و نیکو است طبیعتی که این گوهر را در خود دارد.
کجا ز محنت بی خوابیم خبر یابدکسی کز اول شب تا دم سحر خفته ست
هوش مصنوعی: کسی نمیداند که من از اول شب تا صبح در خواب نبودهام و به خاطر ناراحتیام بیدار ماندهام.
دلم نشیمن غیر از خیال تو خجلمکه میهمان عزیز است و خانه نارفته ست
هوش مصنوعی: دل من جز خیال تو جایی را نمیخواهد، چون میدانم که مهمان عزیزم هستی و خانهام هنوز برای تو آماده نشده است.
سرشکم از مژه بیرون به خون و خاک افتادبدین سزاست بلی هرکه راز نهفته ست
هوش مصنوعی: اشک من از چشمم بیرون ریخت و به زمین افتاد. این سرنوشت سختی است برای هر کسی که رازهایی را در دل دارد و نمیتواند آنها را بیان کند.
چراست مایه شوریده خاطری این شعراگر نه جامی شوریده خاطرش گفته ست
هوش مصنوعی: چرا این شعر باعث ایجاد احساسات آشفته و ناآرامی در دل میشود، اگر نه اینکه این احساسات ناشی از سرودن جامی است که خودش هم دلش شوریده و پریشان بوده است.