شمارهٔ ۱۵۵ - جامی

کجا شد آنکه شب آن مه به خانه من بودنهاده گوش رضا بر فسانه من بود

ز بس که بر رخ او می زدم ترانه شوقسماع مجلسیان بر ترانه من بود

کبوتر حرم بزم عشرتش بودمدرآن حرم می و نقل آب و دانه من بود

همی زد آتش او از دلم زبانه و شمعزبان کشیده به شرح زبانه من بود

نشانه ساخت دلم را به پیش غمزه خویشچه تیرها که ازو بر نشانه من بود

اشارتی که به اسرار ناز بود و نیازهمین میانه او و میانه من بود

رواج گفته جامی که می گذشت آنجاز گرمی نفس عاشقانه من بود