شمارهٔ ۱۵۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دوران کوتاه زندگی و شادی صحبت می‌کند. او به ساقی می‌گوید که زمانی که گل‌ها شکوفا می‌شوند، باید از آن لذت برد و نباید به گذشته افسوس خورد. زیبایی و شادی مانند بهار زودگذر است و باید در زمان مناسب از آن بهره‌برداری کرد. شاعر به دل‌های شکسته و غم‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیزی جز هنر و موسیقی نمی‌تواند به رهایی از غم‌ها کمک کند. او همچنین بر این نکته تأکید می‌کند که زندگی پر از حسد و مشکلات است و باید با شعر و هنر در برابر آن‌ها ایستاد. در نهایت، او خواهان تولید جامی است که مرهمی بر دلها باشد و از حسد دوری کند.
ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمودچون بگذرد بهار و پشیمان شوی چه سود
هوش مصنوعی: ای ساقی، می بیاور تا گل‌ها از غنچه بیرون بیایند. وقتی بهار بگذرد و پشیمان شوی، دیگر فایدهای ندارد.
دوران گل چو دیر نپاید درین چمنزان پیشتر که بگذرد آن زود باش زود
هوش مصنوعی: زمانی که گل‌ها در این باغ پایدار نمیمانند، پیش از آن که از بین بروند، بهتر است سریعاً از زیباییهایشان بهره ببریم.
دل آینه ست و تفرقه روزگار زنگاین زنگ جز به صیقل می کی توان زدود
هوش مصنوعی: دل مانند آینهای است که تأثیرات منفی و ناهماهنگیهای زمان بر آن نشسته است. تنها با تلاش و کوشش میتوان این زنگارها را زدود و آن را دوباره درخشان کرد.
مطرب بساز عود که ندهد خلاصیماز پایمال غصه بجز گوشمال عود
هوش مصنوعی: آوازخوان، عود را به صدا درآور که تنها راه رهایی ما از غم و اندوه، گوش زد شدن به صدای عود است و هیچ چیز دیگری ما را از این درد رها نمیکند.
راهی بزن که جز سر انگشت مطرباننتوان گره ز رشته امیدها گشود
هوش مصنوعی: مسیر را به گونهای انتخاب کن که تنها با تجربه و مهارت موزیسنها بتوان گرههای امید را باز کرد.
گردون نیافت بر قد یک تن لباس عیشکان را نه از بریشم چنگ است تار و پود
هوش مصنوعی: آسمان برای یک نفر لباس شادی نیافرید، زیرا این شادی نه از جنس ابریشم است و نه میتواند به سادگی بافته شود.
جامی بساز مرهم دلها به شعر خویشگو ریش شو ز نیش حسد سینه حسود
هوش مصنوعی: برای دل‌های دردمند، شعری بساز که مثل مرهم عمل کند و بر زخمهای ناشی از حسادت و کینه تو را ریشریش کند.