شمارهٔ ۱۷۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جاذبه‌ی محبوب خود اشاره می‌کند و از عشق و دلدادگیش سخن می‌گوید. او به توصیف ویژگی‌های محبوبش، از جمله زیبایی چهره و لطافت رفتار او، می‌پردازد و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. شاعر از اینکه محبوبش در حال قدم زدن بر زمین است، ابراز تاسف می‌کند و نسبت به تلخی لبخند او نگرانی دارد. او همچنین به تاثیر زلف و ابروهای محبوبش بر روح و جانش اشاره می‌کند و در نهایت، زیبایی و هنر برخی از هنرمندان را در وصف محبوبش ستایش می‌کند. به طور کلی این شعر مملو از احساس عشق و زیبایی است.
به آن بالا و رخ بر هر زمین کان نازنین پویدسزد کز سایه او سرو خیزد یاسمین روید
هوش مصنوعی: در آن بالا و بر روی هر زمینی که آن محبوب زیبا زندگی می‌کند، شایسته است که به خاطر سایهاش سروها به حرکت درآیند و یاسمنها شکوفا شوند.
کنم از پرده های دیده و دل فرش راه اودریغ آید مرا کان پای نازک بر زمین پوید
هوش مصنوعی: من از اشکها و احساساتم فرشی برای راه او میزنم، اما از این ناراحت میشوم که پاهای لطیف او بر زمین قدم میگذارند.
لبش باده ست اگر تلخی کند از وی چه آزارمزهی نادان کسی کز باده طعم انگبین جوید
هوش مصنوعی: اگر لب او نوشیدنی تلخی داشته باشد، از این موضوع چه آسیبی به من میرسد؟ چه نادانی است کسی که از نوشیدنی میخواهد طعم عسل را ببیند.
تنم ز اندوه شد چون موی چنگ مویه گر گوتاگشاید موی و بر حال من اندوهگین موید
هوش مصنوعی: تن من از غم به مانند موهای چنگ درهم شده است. اگر این غم برطرف شود، موهایم نیز به حالت طبیعی برمیگردند و بر حال اندوهگین من دلالت میکنند.
نه هر سجده که جز در قبله رویش برد عابدچو بیند ابرویش را از خوی خجلت جبین شوید
هوش مصنوعی: هر عابدی که تنها در جهت قبله سجده کند، اگر ابروی محبوبش را ببیند، از شرم به خود میلرزد و پیشانیاش از خجالت میبارد.
مشام جان شد اندر چین زلف او بدانسان خوشکه درد سرکشد گر نافه آهوی چین بوید
هوش مصنوعی: بوی خوش زلف او جان مرا پر از سرور کرده است، به طوری که اگر بوی عطر آهوی چینی را استشمام کنم، واژه درد سر را فراموش میکنم.
مغنی چون کند بر نظم جامی ساز چنگ خودز بزم روشنان ناهید بر وی آفرین گوید
هوش مصنوعی: خواننده وقتی که بر روی نظم و آهنگ جامی مینوازد، چنگش را از جشن و سرور ناهید (الهه زیبایی) میسازد و بر او درود و تحسین میفرستد.