شمارهٔ ۱۷۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت تحت تأثیر عشق است و از نوسانات احساساتش می‌گوید. او به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که چگونه زلف او می‌تواند دل‌ها را به خود کشد. شاعر درد و رنج عشق را با تصویرهای گوناگونی از جمله آتش و ابرهای سرکش به تصویر می‌کشد و نشان می‌دهد که عشقش چقدر عمیق و پیچیده است. او به شوق و شور عشق می‌پردازد و می‌گوید که جاذبه معشوقش مانند یک نقاشی زیبا و خونین در دلش نقش بسته است. به طور کلی، این اشعار نشان‌دهنده‌ی شدت و زیبایی عشق و تأثیر آن بر روح و جان انسانی است.
نه همین وقت مرا عشق مشوش داردکیست در دور جمالت که دلی خوش دارد
هوش مصنوعی: عشق من در این لحظه آرامش مرا به هم زده است. چه کسی در دور و بر زیبایی تو است که دلش خوشحال است؟
جمع و فرقیست عجب زلف تو را صوفی وارشانه اش جمع کند باد مشوش دارد
هوش مصنوعی: عجیب است که زلفهای تو مانند چیزی پیچیده و نامنظم به نظر میرسند، ولی باد به آرامی و با دقت آنها را مرتب می‌کند.
دل به هر حلقه جدا می کشد از زلف توامدل من بین که ز زلفت چه کشاکش دارد
هوش مصنوعی: دل من به هر گیسوی تو جذب میشود و از آن جدا نمیتواند. نگاه کن که چقدر دل من از گیسوانت درگیر و نگران است.
ابرش سرکش توکش جهد از نعل آتشمن دلسوخته را نعل در آتش دارد
هوش مصنوعی: ابر سرکش تو را از شدت آتش دلسوختهام به تلاش واداشته است؛ گویی که من در آتش نعل دارم.
دارد از کاسه سم سرخوشی کاسه میهرکه در راه تو سر بر سم ابرش دارد
هوش مصنوعی: هرکس که در مسیر تو قرار دارد، از خوشی و شادابی مانند کاسهای پر از شراب سرمست است و در حال تجربهی لذت و شعف میباشد.
آفت جان شود و شور جهان هرکه چوتولب شیرین خط مشکین رخ مهوش دارد
هوش مصنوعی: هر کس که زیبایی چهرهاش و شیرینی لبهایش مثل تو باشد، می‌تواند دشمن جان و شور و حال جهان باشد.
میل طفلان سوی نقش است ازان رو جامیبهر تو چهره به خونابه منقش دارد
هوش مصنوعی: تمایل بچهها به سمت تصاویر و شکلهاست، به همین دلیل جامی که برای تو آماده کردهاند، با رنگ خون و نقشهای زیبا تزئین شده است.