شمارهٔ ۱۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زندگی و عشق می‌پردازد. شاعر با اشاره به باده و خوشی‌ها، از لذت‌های زندگی و زیبایی‌های عشق صحبت می‌کند. او بر این باور است که نباید از زندگی غمگین بود و باید از هر لحظه لذت برد. عشق نیاز به ثبات و اراده دارد و برای رسیدن به حقیقت و جمال، باید دست به کار شد. همچنین اشاره می‌شود که باید به فقرا کمک کرد و عشق تنها به زیبایی‌های ظاهری محدود نمی‌شود. در نهایت، شاعر به عواطف عمیق و خاطرات شیرین از عشق می‌پردازد.
نسیم باده به جان مژده حیات دهدلب پیاله ز غمها خط نجات دهد
هوش مصنوعی: نسیم ملایم باده روح و جان را شاداب می‌کند و لبهای آن پیاله، از غمها نجاتبخش است.
متاع هستی خود صرف باده کن زان پیشکه دور چرخ به تاراج حادثات دهد
هوش مصنوعی: زندگی و نعمتهای خود را صرف لذت و شادی کن، زیرا قبل از این که زندگیات به دست حوادث و مشکلات از بین برود، باید از آن بهرهمند شوی.
سلوک عشق محال است بی ثبات قدمقدم به صدق نه ای دل خدا ثبات دهد
هوش مصنوعی: سیر و سلوک در عشق بدون ثبات و استقامت ممکن نیست. اگر دل تو با صداقت پیش برود، خداوند به تو ثبات و استقامت میبخشد.
رسیده ای به نصاب جمال با لب خویشبگوی تا به فقیران خود زکات دهد
هوش مصنوعی: به زیبایی و کمال دست یافتهای، با لبهایت بگو تا به فقیران خود کمک کند.
برات بوسه طمع داشتم ندانستمکه خط سبز تو بر جان من برات دهد
هوش مصنوعی: من انتظار یک بوسه از تو را داشتم و نمیدانستم که نشانهی محبت تو بر جانم تأثیر میگذارد.
به راه کعبه وصل تو آب دیده منبه تشنگان خبر دجله و فرات دهد
هوش مصنوعی: به سمت کعبه و نزدیکی تو، اشکهای من میتواند به تشنگان، خبر از آبهای دجله و فرات بدهد.
به خاک پات که چون دررسی ز راه گذارکه بوسه ای دو سه جامی به خاک پات دهد
هوش مصنوعی: به زمین پای تو که وقتی به آن میزنم، مثل اینکه از راهی عبور کردهام، بوسهای از چند جام بر خاک پاهای تو میگذارم.