شمارهٔ ۱۷۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق غم و درد ناشی از عشق و جدایی سخن می‌گوید. او مشاهده می‌کند که هر کس در غم دیگری آه می‌کشد و خود را نیز در این درد شریک می‌داند. شاعر به زیبایی و قد رعنای محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی زاهدان نیز از دل‌باختگی به او در امان نیستند. او به بوی خوش گل و لطافت صبح اشاره می‌کند و به عشق الهی و سرنوشت اشاره می‌کند. شاعر در نهایت از سختی‌های شب و گریه‌های مکرر خود بر اثر غم معشوق می‌نالد و نشان می‌دهد که گرفتارند و دردی شبانه را تحمل می‌کند.
هر که بینم که پس زانوی غم آه کشدمیرم از غم که مبادا ز غم آن ماه کشد
هوش مصنوعی: هر کسی را که میبینم غمگین است و آه می‌کشد، میترسم از اینکه مبادا غم او به دل محبوب من هم برسد.
با وجود قد رعناش اگر زاهد رادل به طوبی کشد از همت کوتاه کشد
هوش مصنوعی: اگرچه قد بلند و زیبای او دل عابدی را به بهشت و طوبی میکشاند، اما این موضوع از اراده و همت او میکاهد.
هرکه از پیرهنش نکهت جان یافت کجامنت بوی گل از باد سحرگاه کشد
هوش مصنوعی: هر کسی که از پیراهنش عطر زندگی را گرفته، چرا باید انتظار داشته باشد که بوی گل از باد صبحگاهی بوزد؟
آگهی جوی دراین راه که استاد ازلرقم عشق به لوح دل آگاه کشد
هوش مصنوعی: در این راه به دنبال نشانهای باش که معلم اول (خدا) عشق را بر دل تو به روشنی حک کرده است.
گو مرا زار بکش گرد همه شهر بکشسر ز حکمش نکشم خواه کشد خواه کشد
هوش مصنوعی: بیا و مرا به حال زار و رنجور بکش، در تمام شهر بگرد و بگو سر از حکمتش درنمیآورم، آیا می‌کشد یا نمیکشد.
می کنم شب همه شب از غم او ناله و آهچون اسیری که نفیر از ستم شاه کشد
هوش مصنوعی: هر شب به خاطر او از غم و اندوه ناله و آه میزنم، مانند کسی که از ظلم و ستم یک شاه شاکی باشد و فریاد کند.
گر نه جامی به بلاییست گرفتار چراهمه شب نعره زند گریه کند آه کشد
هوش مصنوعی: اگر این وضعیت دردناک نیست، پس چرا او هر شب ناله می‌کند و گریه می‌کند و آه می‌کشد؟