شمارهٔ ۱۸۹
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات و انتظارات شاعر از یار پرداخته است. شاعر از بوی آشنا و نسیم صبح یاد می‌کند که نشانی از بازگشت یار دارد، اگرچه یار خبری به او نداده و رفته است. او به این نکته اشاره می‌کند که یاری از جانب دوست شرط لازم دارد و همچنین به درد و رنجی که از دوری معشوق کشیده، می‌پردازد. در انتها، شاعر به امید دریافت پاسخی به دعاهایش اشاره می‌کند و به این باور اصرار می‌ورزد که هر دردی تنها با وصل یار درمان می‌شود.
بوی آن آشنا که می آردجز نسیم صبا که می آرد
هوش مصنوعی: بوی آشنایی که فقط نسیم صبا میتواند آن را بیاورد.
گرچه ما را خبر نکرد و برفتخبر او به ما که می آرد
هوش مصنوعی: اگرچه او ما را از رفتنش مطلع نکرد، ولی خبری از او به ما رسید که میآید.
شرط یاری پیام یار آریستشرط یاری بجا که می آرد
هوش مصنوعی: برای یاری دادن، پیام یار ضروری است و یاری واقعی زمانی اتفاق میافتد که در جای مناسب صورت گیرد.
به جگر خستگان خار جفاگل باغ وفا که می آرد
هوش مصنوعی: در دل خستگان، رنج و درد تا چه حدی وجود دارد که به مانند خار در باغ وفا میباشد. این نشاندهنده عمق زخمهایی است که وفا میتواند بر دلهای آسیبدیده بگذارد.
نامه او مثال عافیت استسوی این مبتلا که می آرد
هوش مصنوعی: نامه او نماد سلامتی و بهبودی است برای کسی که در رنج و مشکل به سر میبرد.
هجر درد و نسیم وصل دواستدرد ما را دوا که می آرد
هوش مصنوعی: درد جدایی مانند بیماری است و نسیم وصال، درمانی برای آن. بنابراین، دردی که ما داریم تنها با آمدن کسی که ما را میسازد، درمان خواهد شد.
صد دعا می فرستدش جامییک جواب دعا که می آرد
هوش مصنوعی: یک نفر با صد دعا و آرزو به دنبال گرفتن جواب از پروردگار است، اما تنها یک جام گل یا نوشیدنی را به دست میآورد که نشان میدهد پاسخ دعاهایش در یک چیز ملموس و محسوس نمایان شده است.