شمارهٔ ۱۸۸
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق عاشقانه است که در آن شاعر می‌گوید بدون حضور معشوق، زندگی برایش بی‌معنا و بی‌ارزش است. او اشاره می‌کند که زیبایی‌های زندگی و خوشبختی تنها در سایه وجود معشوق ممکن است و حتی آرامش و ثبات روحی نیز بستگی به او دارد. شاعر همچنین به احساس شرمندگی و بندگی خود در برابر معشوق اشاره می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که جز در عشق او، هیچ چیز دیگری برایش اهمیت ندارد.
بی تو جان زندگی نمی خواهدعمر پایندگی نمی خواهد
هوش مصنوعی: بدون تو، زندگی ارزش ندارد و عمر جاودان نیز معنا ندارد.
چون خطت خضر با وجود لبتچشمه زندگی نمی خواهد
هوش مصنوعی: زمانی که چشمنواز و زیبا هستی، دیگر نیازی به نوشیدنی زندگی نیست.
بی فروغ جمال فرخ توبخت فرخندگی نمی خواهد
هوش مصنوعی: بدون زیبایی چهرهی تو، سرنوشت خوشبختی معنا ندارد.
دل پراکنده دید زلف تو راجز پراکندگی نمی خواهد
هوش مصنوعی: دل به زلف تو که مینگرد، جز بینظمی و پریشانی چیزی نمیخواهد.
شاخ سنبل چو خامه پیش خطتجز سرافگندگی نمی خواهد
هوش مصنوعی: عطر و زیبایی گل سنبل، مانند قلمی است که به عشق و زیبایی خط تو گواهی میدهد و جز این، هیچ چیز دیگری نمیتواند موجب افتخار و سربلندی شود.
عذر شرمندگی ز روی تو ماهجز به شرمندگی نمی خواهد
هوش مصنوعی: هیچ دلیلی برای عذرخواهی از زیبایی تو وجود ندارد، زیرا چهره زیبا و ماهمانندت هیچ چیزی جز احساس شرمندگی در دل به جا نمیگذارد.
بنده جامی جز از در تو به گوشحلقه بندگی نمی خواهد
هوش مصنوعی: من جز جامی که از در تو تقدیم شود، هیچ چیز دیگری نمیخواهم و تمام وجودم را به بندگی تو سپردهام.