شمارهٔ ۱۹۹ - جامی

ز سدره طوبی اگر آمدن سوی تو تواندبه پایبوسی سرو تو خویش را برساند

چنان ز چشم تو بیمار شد که از نم شبنمشکوفه بر لب نرگس به پنبه آب چکاند

نهال سرو روان گر رسد به چشمه چشممبه یاد قد تواش برکنار خویش نشاند

ز مهر و مه سپر تو به تو چه سود فلک راچو تیر آن دل من ز هر دو می گذراند

غمی که دادیم آن را نصیب غیر مگردانکه از کریم نشاید که داده باز ستاند

به صاف و درد چه لایق بخیلی اهل کرم راخوش آن که هم بخورد هرچه یافت هم بخوراند

میان آتش و آب از غم تو دلشده جامیز سینه شعله فروزد ز دیده اشک فشاند