شمارهٔ ۲۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد و زیبایی ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از عشقش به محبوبی صحبت می‌کند که با زیبایی و صفای خود، جان و دل او را تازه کرده است. او همچنین به وفای خود و دوستی‌اش با سگان دوست اشاره می‌کند و از کمبود زبان در بیان احساساتش شکایت می‌کند. شاعر به خوابش اشاره می‌کند که در آن شاخ طوبی را دیده و آرزوی قد محبوبش را می‌کند. در نهایت، به یادآوری نشانه‌های عشق و تاثیری که محبوبش بر او می‌گذارد می‌پردازد.
آن که خودرو لاله اش داغ نهانم تازه کردسبزه ترکز لبش برخاست جانم تازه کرد
هوش مصنوعی: آن کسی که با زیبایی و لطافت خود، داغی در دل من به وجود آورد، با لبهای سبز و زیبا، روح من را زنده کرد.
گر نبارد خوی چکان رخسار او باران لطفروضه امید خود را کی توانم تازه کرد
هوش مصنوعی: اگر عشق چهره او مانند باران نبارد، چگونه میتوانم باغ امید خود را جوان و شاداب نگهدارم؟
با سگانش دوستی شرح وفای من بگفتدر صف صاحب وفایان داستانم تازه کرد
هوش مصنوعی: با سگهایش دوستی که به وفاداری من اشاره کرد، داستان وفای من را در جمع وفاداران تازه کرده است.
از تف دل بود خشک اندر دهان من زبانهمچو سوسن وصف رخسارش زبانم تازه کرد
هوش مصنوعی: از دل من عشق آنقدر به شدت جاری است که زبانم در دهانم خشک شده است، اما زیبایی چهره او باعث شگفتی و تازگی کلامم میشود.
دوش دیدم شاخ طوبی را به باغ سدره خوابآرزوی قد آن سرو روانم تازه کرد
هوش مصنوعی: دیشب در خواب، درختی را که به طوبی معروف است در باغی دیدم که آرزو و یاد قد بلند سرو را در وجودم زنده کرد.
حسن او در منصب عشقم نشانی داده بوداز خط مشکین عذار او نشانم تازه کرد
هوش مصنوعی: زیبایی او در مقام عشق نشانی از خود به جا گذاشته بود که به خاطر خط سیاه ابروی او، یاد و خاطرش دوباره برایم تازه شد.
شعر مهرانگیز جامی را مغنی داد سازمهر ماه روی آن نامهربانم تازه کرد
هوش مصنوعی: مغنی برای شعر زیبای جامی که درباره عشق و زیبایی محبوبش است، با نواختن ساز، حال و هوای تازهای به آن داد و فضایی دلنشین خلق کرد.