شمارهٔ ۲۰۵
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی توصیف می‌کند که چگونه عشق و زیبایی معشوق بر جان و دل عاشق سایه می‌اندازد. شاعر به تصاویری از نسرین (گلی زیبا) و لبی که مانند نگین می‌درخشد اشاره می‌کند. دل عاشق با دیدن روی معشوق به آوارگی و اندوه می‌افتد و حتی در خواب نیز به یاد غمزه‌های اوست. اشاره به فرهاد و خاک تربت او نشان از عشقی عمیق و تاریخی دارد. در نهایت، زاهد نیز به وصف زیبایی معشوق برانگیخته می‌شود و احساس فقر و غنا در دلق خود را تجربه می‌کند. این اشعار نشان از قدرت عشق و زیبایی دارد که می‌تواند دل‌ها را تسخیر کند.
خطت کز طرف نسرین سربرآوردبه تاراج دل و دین سربرآورد
هوش مصنوعی: نقش خط تو که از طرف گل نسرین سر برآورده، دل و ایمان را به یغما برده است.
لبت آمد نگین خاتم جمکز آنجا مور مشکین سربرآورد
هوش مصنوعی: لب تو همچون نگین بر روی انگشتری است که از آنجا، موری سیاه سر برآورده است.
دلم کآواره شد زان عارض و زلفبه روم افتاد وز چین سربرآورد
هوش مصنوعی: دل من به خاطر آن چهره و موهای خوش تو پریشان و سرگردان شد و حالا که به یاد تو افتادهام، غم و افسوسی در دلم جوانه زده است.
به فکر غمزه ات در خواب دیدمکه پیکانم ز بالین سر برآورد
هوش مصنوعی: خودم را در خواب دیدم که به خاطر زیبایی و نگاه تو، همچون پیکانی از سر بستر بلند شدم.
چو شد فرهاد خاک از تربت اوگیاه مهر شیرین سر برآورد
هوش مصنوعی: وقتی فرهاد به خاک سپرده شد، گیاهی به نام مهر شیرین از روی تربت او سر برآورد.
چو سر در خرقه زاهد وصف حسنتشنید از من به تحسین سربرآورد
هوش مصنوعی: زمانی که زاهد در حال عبادت بود و در لباس خرقه خود نشسته بود، وقتی وصف زیباییات را از من شنید، سرش را بالا آورد و به تحسین پرداخت.
به دلق فقر جامی پای پیچیدز جیب عز و تمکین سربرآورد
هوش مصنوعی: در لباس فقر، جامی از جایگاه و عزت خود برداشت و به آرامی از آن بلند شد.