شمارهٔ ۲۱۱
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و درد ناشی از آن است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که در دنیای عشق، مردان باید با مشکلات و دردهای آن روبرو شوند. او از تندبادی یاد می‌کند که از کوی عشق وزیده و می‌گوید که عاشقان باید از سختی‌ها و جفای معشوقان نگران نباشند. هر کسی که طعم عشق را چشید، تغییر رنگ می‌دهد و این امر نشان‌دهنده شدت احساسات آنهاست. نفس عاشقان آتشین است و کسانی که دل در گرو عشق دارند، همچون زخم‌دیدگان به نظر می‌رسند. در پایان، شاعر به این نکته می‌پردازد که دوستی واقعی و عشق به فردیت و شخصیت خاص دوست، اهمیت دارد.
آمد ازملک عشق لشکر دردمرد باید کنون که گیرد مرد
هوش مصنوعی: عشق به مانند یک لشکر از درد به سراغ انسان آمده است و اکنون مرد باید این درد را تحمل کند و با آن روبرو شود.
تندبادی ز کوی عشق وزیدکه برآمد ز خاکساران گرد
هوش مصنوعی: تندبادی از طرف کوی عشق وزید که باعث شد از خاک خشتهای گرانبها به بلندایی برسند.
فارغند از جفای یار اغیاریارما هرچه کرد با ما کرد
هوش مصنوعی: آنها از بیمحلی دوستان و یاران دگران بیخبرند؛ هر چه بر سر ما آمد، همه نتیجه رفتار خودمان بوده است.
هرکس از خم عشق رنگی یافتعاشق واشک سرخ و چهره زرد
هوش مصنوعی: هر کسی که از عشق تجربهای به دست آورد، عاشق شده و چهرهاش به خاطر عشق رنگ باخته و اشکهایش مانند خون است.
نفس عاشقان جهانسوز استکار افسردگان بود دم سرد
هوش مصنوعی: عشاق با شور و شوق خود زندگی را میسوزانند و باعث تحرک و انرژی میشوند، در حالی که افسردگان با بیحوصلگی و حالت بیروح خود، زندگی را سرد و بیتحرک میکنند.
کاست جانم پی فزایش دوستچشم بگداخت هرکه جان پرورد
هوش مصنوعی: روح من برای رسیدن به دوستانم تنگ شده است، چشمی که جان را پرورش داد، برای کسی که به عشق و دوستی مینگرد، ذوب میشود.
جامی از غیر دوست فرد نشیندوست فرد است و دوست دارد فرد
هوش مصنوعی: فردی که با کسی جز دوستش مشغول است، در حقیقت دوستش برای او مهمتر است و به او affection دارد.