شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و تأثیر احساسات عاشقانه می‌پردازد. شاعر از زیبایی‌های طبیعت و عشق صحبت می‌کند. سبزه و چمن نماد جوانی و سرسبزی است، در حالی که لاله و دیگر عناصر طبیعت به یاد عشقی غم‌انگیز و آتشین اشاره دارند. عاشق با احساسات شدیدش درگیر است و این احساسات از عمق وجودش زاییده می‌شود. در پایان، شاعر به اثر صحبت‌های محبوبش بر او اشاره می‌کند و می‌گوید که هر کلامش زندگی‌بخش است.
سبزه از طرف چمن می خیزدخطت از برگ سمن می خیزد
هوش مصنوعی: سبزه به زیبایی از چمن جوانه میزند، همانطور که زیبایی تو از گلهای سمن میروید.
لاله با داغ تو خفته ست به خاکزان به خون غرقه کفن می خیزد
هوش مصنوعی: لاله به خاطر داغی که از تو دارد در خاک خوابیده است و به همین دلیل، در خون غوطهور شده و کفن میپوشد.
گر سبک سر ننهد تن به رهتجان روان از سر تن می خیزد
هوش مصنوعی: اگر کسی بیپروا و بیفکر به راه تو پا نگذارد، جانش از بدنش جدا می‌شود و به سوی تو میآید.
می شود صاعقه خرمن صبرشرری کز دل من می خیزد
هوش مصنوعی: صاعقهای که به خرمن صبر میزند، شعلهای است که از دل من برمیخیزد.
یارب این نکهت مشکین ز صبایا ز صحرای ختن می خیزد
هوش مصنوعی: خدایا، آیا این عطر دلانگیز ناشی از نسیم صبحگاهی است یا از دشتهای ختن میآید؟
نه که بوی نفس جانان استکه ز اطراف یمن می خیزد
هوش مصنوعی: بوی خوشی که از اطراف یمن به مشام میرسد، نه فقط عطر نفس معشوق است.
گفتمش جامی و وصف سخنتاز سخن گفت سخن می خیزد
هوش مصنوعی: به او گفتم که پیالهای بیاور و از زیبایی گفتارت صحبت کن، چرا که خود سخن به طرز شگفتانگیزی از کلام تو برمیخیزد.