شمارهٔ ۲۱۷
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و شکوه بهار می‌پردازد و لحظات خوشی را که با آمدن بهار به وجود می‌آید، توصیف می‌کند. شاعر به تصویر کشیدن تغییرات طبیعت در این فصل اشاره می‌کند؛ مانند زنده شدن گل‌ها و سبزه‌ها و روشن شدن دل‌ها بعد از تاریکی زمستان. همچنین به شادی‌هایی که در دل جوانه می‌زند و به جنگ باغ با غم و اندوه می‌پردازد. در نهایت، شاعر به می و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر در زندگی سختی‌هایی وجود داشته باشد، همیشه می‌توان به شادی‌ها و زیبایی‌ها تکیه کرد.
وقت گل خوش آن که جا بر طرف گلشن می‌کنددیده را زآب روان و سبزه روشن می‌کند
هوش مصنوعی: زمانی که گل سرخ است، بهترین موقع برای اینکه چشمانت را از آب روان و سبزههای درخشان دور کنی و به طرف گل‌ها برگردانی.
خانه دل را که از دود زمستان تیره بوددر حریم بوستان از دیده روزن می‌کند
هوش مصنوعی: دل که در سرمای زمستان تاریک و غمانگیز شده بود، در فضای خوش و زیبا و روشن بوستان، جانی تازه و روشنایی مییابد.
همچو نرگس می‌نهد بر کف به عشرت جام میپای سرو و سایه گلبن نشیمن می‌کند
هوش مصنوعی: مانند گل نرگس، جام می را با لذت بر کف دست میگذارد و زیر سایه درخت سرو و در کنار گل‌ها، مکانی برای نشستن فراهم می‌کند.
می‌نشاند گل‌رخی یا لاله‌رویی پیش خویشگردش از گل توده و از لاله خرمن می‌کند
هوش مصنوعی: دختری زیبا و گلی را مقابل خود می‌نشاند و از میان گل‌ها و لالهها برداشت می‌کند.
با سپاه محنت و غم بر سر جنگ است باغزاه زره از سبزه و خنجر ز سوسن می‌کند
هوش مصنوعی: باغ به جنگ و ستیز با مشکلات و غمها رفته است. لباس جنگ او از سبزههاست و شمشیرش از گلهای سوسن ساخته شده است.
می‌نهد از عنبر تر لاله بر آتش بخوروز بخورش گل عبیر جیب و دامن می‌کند
هوش مصنوعی: عطر دلانگیز لاله را بر روی آتش میگذارد و از بخار خوشبو آن، گلهای معطر را در جیب و دامنش قرار میدهد.
گر صراحی ریخت خون توبه جامی چه باکهر زمان خون دگر زین سان به گردن می‌کند
هوش مصنوعی: اگر کسی که شراب میریزد، خون توبهاش را در جام بریزد، چه اهمیتی دارد؟ زیرا هر زمان که دوباره مرتکب گناه شود، باز هم این خون بر دوش او خواهد بود.