شمارهٔ ۲۲۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت خیال‌انگیز معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید وقتی که تصور او در ذهنش شکل می‌گیرد، او را دیوانه می‌کند. عشق او بسیار طاقت‌فرساست و هیچ‌کس نمی‌تواند از دام آن فرار کند. شاعر از صبر خود سخن می‌گوید و به این اشاره می‌کند که اگر کسی چون او یار و معشوقی داشته باشد، نباید در این راه سستی کند. او همچنین تأکید می‌کند که ظاهر و آداب نباید باعث نگرانی شود و بهتر است که به درون و روح انسان توجه کرد. در پایان، شاعر با اشاره به قدرت ادبیات و سخنوری، آن را شایسته شخصیتی با طبع بلندپرواز می‌داند.
پریرخا چو خیالت فسونگری گیردازان فسون من دیوانه را پری گیرد
هوش مصنوعی: زمانی که خیال تو مانند پری زیبا و فریبنده میشود، از همان جادو و فریب تو، دیوانهای چون من را نیز در بند میکشد.
ز دام عشق تو مشکل کسی تواند جستچو گرد یاسمنت سنبل طری گیرد
هوش مصنوعی: در دام عشق تو هیچ‌کس نمی‌تواند فرار کند، مانند گردی که به یاسمن میچسبد و به سادگی جدا نمیشود.
ز شهر صبر دلم خیمه زد برون اینستسزای آن که چو من یار لشکری گیرد
هوش مصنوعی: دل من از صبر بیرون آمده و گویی خیمهای در دنیای ناپایداری زده است. این نتیجه کار کسی است که مانند من از یار و همراهی سربازان بی بهره است.
قدم ز دیده کنم در رهت نه فرق چراسلوک راه تو را مرد سرسری گیرد
هوش مصنوعی: من به خاطر تو از چشم به راهی بیرون میروم، چون نمیدانم چرا کسی که بیتوجه است، در مسیر تو قدم میزند.
به لطف کوش که ماند ز منصب شاهیچو شه نه قاعده بنده پروری گیرد
هوش مصنوعی: با نیکی و کوشش خود، سعی کن که مانند یک شاه بر توالی و رفتار صحیح نظارت داشته باشی، زیرا اگر این کار را نکنی، از اصول و قواعد درست مدیریت دور خواهی شد.
عمامه و فش و ریش است مایه تشویشخوش آن حریف که دین قلندری گیرد
هوش مصنوعی: داشتن عمامه و لباسهای مذهبی و ریش، ممکن است باعث اضطراب و تشویش شود، اما کسی که بتواند روح آزاد و زاهدانهی قلندری را درک کند، خوشبخت است.
همای طبع تو جامی بلندپرواز استسزد که کنگر کاخ سخنوری گیرد
هوش مصنوعی: پرندهی خوی تو، موجودی با بلندپروازی است و شایسته است که کلمههای بزرگ در بستر سخنوری تو جا بگیرد.