شمارهٔ ۲۳۱
هوش مصنوعی: شعر در وصف ورود شاه به شهر و تأثیر آن بر اوضاع و احوال مردم نوشته شده است. شاعر از زیبایی و نور خورشید به عنوان نماد قدرت و عظمت شاه یاد می‌کند که با حضورش، غبار و تیرگی‌ها را پر می‌کند. شور و شوق در شهر به وجود می‌آید و مردم به استقبال او می‌روند. در این میان، شاعر به احساسات خود نیز اشاره می‌کند و از تأثیر عشق و اشک‌هایش سخن می‌گوید. نعره‌ها و شادی صوفیان نیز به خوبی نمایانگر سرشوری و شوق مردم از حضور شاه است.
سوار من که غبار رهش به ماه رسیدنشسته گرد به رخ چاشتگه ز راه رسید
هوش مصنوعی: سوار من، که نشانههای سفرش به زیبایی و درخشش ماه میرسد، در کنار من نشسته و گویی در حال استراحت است، تا زمانی که ناگهان از راه میرسد.
چو مه به موکب سیاره بود شبگیرشولی جریده چو خورشید چاشتگاه رسید
هوش مصنوعی: شب هنگام، به زیبایی و درخشش ماه مشابه است که بر کاروان ستارهها نور میافشاند، اما زمانی که صبح فرامیرسد، او همچون خورشید درخشان میشود و حضورش به وضوح حس میشود.
پناه ساخته خورشید را به مشکین چتربه فرق راه نشینان بی پناه رسید
هوش مصنوعی: چتر سیاه رنگی که مانند پناهی از نور خورشید ساخته شده است، به افرادی که در راه هستند و پناهی ندارند، کمک می‌کند تا در سایهاش آرام بگیرند.
ز کوس شاهی و بانگ سپاهیش برخاستخروش و ولوله از شهر و کو که شاه رسید
هوش مصنوعی: از صدای شکوهمند و بانگ ارتش شاه، در شهر و دیار غوغا و هیاهو به پا شد؛ زیرا شاه به شهر وارد شد.
سرم ز طارم عزت به خاک پاش فتادز آستان مذلت به صدر جاه رسید
هوش مصنوعی: سرم از جایی که با افتخار و عزت ایستاده بود به زمین افتاد، اما از درگاه ذلت و ناامیدی به مقام و جایگاهی رسیدم.
نکرده دعوی عشقش هنوز سینه به آهز اشک سرخ من از هر مژه گواه رسید
هوش مصنوعی: عشق او را هنوز از روی ادعا بیان نکرده است، اما صدای آه و اشک سرخ من از چشمانم گواهی بر این عشق میدهد.
چه نعره ها که برآمد ز صوفیان از ذوقچو نظم دلکش جامی به خانقاه رسید
هوش مصنوعی: در خانقاه، زمانی که جامی خوشصدا به دست آمده بود، صوفیان از شوق و شادی فریادهایی سر دادند.