شمارهٔ ۲۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذبه معشوقه پرداخته و از عواطف عمیق شاعر نسبت به او حکایت می‌کند. شاعر به شدت تحت تاثیر زیبایی رخسار معشوقه‌اش قرار دارد و می‌گوید که تب و حرارت عشق او را می‌سوزاند. او همچنین به ویژگی‌های خاص معشوقه اشاره می‌کند و آرزو دارد که دیگران نتوانند به آن زیبایی دست پیدا کنند. شاعر بر این باور است که عشق و زیبایی معشوقه‌اش می‌تواند جان بسیاری را بگیرد و او را در بند احساسات خود نگه دارد. در نهایت، او دعا می‌کند که هیچ چیز ناپسند و نارسایی در زندگی معشوقه‌اش وجود نداشته باشد و همواره در آرامش و خوشبختی باشد.
زآتش تب مه رخسار تو در تاب مبادوز عرق لاله سیراب تو بی آب مباد
هوش مصنوعی: از شعلههای شور و هیجان چهرهی تو نباید کاسته شود و همچنین از عرق و لطافت زیبایی تو نباید کم باشد، حتی اگر آب نباشد.
صبحگاهان ز صداعی که تب آرد به سرتنرگس چشم جهان بین تو بی خواب مباد
هوش مصنوعی: صبحهنگام، از درد سردردی که تب را به سرت میآورد، نرگس چشمان آگاهت خواب نرود.
تاب تبخاله نباشد لب شیرین تو راداغ جانسوز تو جز بر دل احباب مباد
هوش مصنوعی: هرگز نگذار شور و شوق دلنواز تو دل کسی را به آتش بکشد و تنها در دل دوستانت باقی بماند.
عیش سازان چو سحر جام صبوحی گیرندساغر عیش تو خالی ز می ناب مباد
هوش مصنوعی: می‌گوید کسانی که زندگی را شاد میگذرانند، صبح هنگام لیوان شراب را به دست میگیرند. اما مبادا که نوشیدنی تو از شراب خالص تهی باشد.
غمزه بس قاتل آنان که فدای تو شوندبرسر کشته تو منت قصاب مباد
هوش مصنوعی: چشمی که با ناز و کرشمه میزند، می‌تواند جان کسانی را بگیرد که حاضرند برای تو فدای جانشان شوند. ای کاش بر سر افرادی که برای تو جانشان را از دست میدهند، دیگر نیازی به گفتن نام قصاب نباشد.
گوهر وصل تو در درج فلک نایاب استسفله را دست براین گوهر نایاب مباد
هوش مصنوعی: وصل تو مانند جواهری در آسمان بسیار کمیاب است، پس کسانی که در رده پستتری هستند، لایق دسترسی به این جواهر گرانبها نیستند.
چون دعای تو کند دفع بلا را جامیغیر ابروی تواش قبله محراب مباد
هوش مصنوعی: زمانی که دعای تو بتواند بلا را از بین ببرد، هیچ چیز دیگری نمیتواند جای ابروی تو را به عنوان مسیر قبله در نماز بگیرد.