شمارهٔ ۲۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به مسائل معنوی و عشق الهی می‌پردازد. شاعر از صوفی می‌خواهد که در دل خود به جستجوی حقیقت بپردازد و از افکار زمینی فاصله بگیرد. او بر اهمیت عشق و توجه به خدا تأکید می‌کند و می‌گوید که کسانی که به این نفخه عشق نرسیده‌اند، بهره‌ای نخواهند داشت. همچنین اشاره می‌کند که تفکر درباره معاد و چیزهای دنیوی مانع رسیدن به حقیقت است. شاعر در نهایت به ارزش تجربه‌های معنوی و درک عمیق‌تر از وجود اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که نباید به مقام و مال دنیا وابسته بود، چرا که این‌ها در مقابل عشق الهی بی‌ارزش هستند.
صوفی از زنگ سوی آیینه دل بتراشچهره حال خود از ناخن فکرت بخراش
هوش مصنوعی: ای صوفی، از زنگ و کدورتها فاصله بگیر و چهرهی واقعی خود را در آیینهی دل ببین. برای شناخت حالت درونیات، باید از ناخن فکر خود زخمهایی بزنید تا حقیقت وجودت را آشکار کنی.
غایبان را نبود بهره ای از نفخه قربهر زمان نفخه دیگر گذرد حاضر باش
هوش مصنوعی: غایبان هرگز از حضور خاص و نزدیک بهره‌ای نمیبرند و هر زمان که نسیم محبت و نزدیکی بوزد، تنها حاضرین از آن بهرهمند خواهند شد. پس باید در جمع حضور داشت.
روی در عشق کن واز دو جهان یکتا شوزانکه سد ره تو فکر معاد است و معاش
هوش مصنوعی: در عشق، به سوی خداوند حرکت کن و از دو دنیای مادی جدا شو، زیرا که اندیشه به روز قیامت و زندگی دنیوی مانع پیشرفت توست.
پرده چشم شهودت ز رخ شاهد عشقنیست جز هستی تو کاش نمی بودی کاش
هوش مصنوعی: چشم دل تو نمیتواند زیباییهای واقعی عشق را ببیند، زیرا تنها حقیقت وجود توست که نمایان است و ای کاش تو وجود نداشتی.
شاید آن طایر اقبال شکار تو شوددام تجرید بنه دانه اخلاص بپاش
هوش مصنوعی: شاید آن پرنده خوشبختی به دام تو بیفتد، پس بی بند و بار شو و دانههای خلوص را بر زمین بپاش.
ژنده فقر مده اطلس شاهی مستانکه نیرزد به جوی پیش من این جنس قماش
هوش مصنوعی: اینگونه بیان می‌کند که لباسهایی که عیوب و نشانههای فقر را دارند، را به افراد حاکم و توانگر نده بلکه برای من، این نوع پارچه ارزش چندانی ندارد و به اندازه قطرهای آب هم نمیارزد.
جامی از رنگ سخن سر سخنگو دانندلب فروبند مبادا که شود سر تو فاش
هوش مصنوعی: سخنران را مانند کسی میدانند که جامی از رنگ دارد. پس لب خود را بسته نگهدار که مبادا راز تو فاش شود.