شمارهٔ ۲۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به احساس غم و فراموشی اشاره می‌کند. او از حالتی شکایت دارد که محبوبش او را فراموش کرده، درست مانند اینکه جان از تن جدا شود. او می‌خواهد قصه خود را برای محبوبش بگوید، اما محبوب او را نادیده می‌گیرد. در ادامه، شاعر به اشاراتی دربارهٔ درد و رنج‌ها می‌پردازد و بیان می‌کند که هرجا مسافری باشد، او نیز فراموش می‌شود. همچنین اشاره به یعقوب و یوسف دارد که یعقوب با یاد یوسف دچار فراموشی می‌شود. در نهایت، از شنیدن سخن محبوب اشاره می‌کند که باعث می‌شود او نیز فراموش کند. این شعر در واقع بیانگر longing و حسرت شاعر برای یاد محبوب است.
ای کرده ز حال من فراموشچون جان که کند ز تن فراموش
هوش مصنوعی: ای کسی که از حال من فراموشی، مانند جان که از تن فراموش شود.
گفتم که بر تو قصه گویمکین گونه مکن ز من فراموش
هوش مصنوعی: به او گفتم که داستانی برایش بگویم، اما این کار را نکن که مرا فراموش کنی.
دیدم رخ تو ز دور و کردماز قصه خویشتن فراموش
هوش مصنوعی: از دور چهرهات را دیدم و به خاطر آن، داستان خودم را فراموش کردم.
با جان کنیم زمانه کرده ستاز محنت کوهکن فراموش
هوش مصنوعی: زندگی به سختیها و مشکلاتی که با جان و دل تحمل کردهای، فراموشی نمیبخشد.
هرجا که مسافریست کردهدر کوی تواز وطن فراموش
هوش مصنوعی: هر جا که مسافری باشد، در خیابان تو، او وطنش را فراموش کرده است.
با بوی تو کرده جان یعقوباز یوسف و پیرهن فراموش
هوش مصنوعی: این بیت اشاره دارد به اینکه جان یعقوب به شدت تحت تأثیر بوی یوسف قرار گرفته و به یاد او و پیراهنش دلتنگ شده است. به نوعی، این بیانگر عمیقترین احساسات و دلتنگیهای یعقوب برای فرزندش یوسف است.
کرده به هوای طرف بامتمرغ چمن از چمن فراموش
هوش مصنوعی: به خاطر جذابیت و زیبایی تو، پرندهای که در باغ چمن زندگی می‌کند، باغ را فراموش کرده است.
جامی سخنت شنید و بر ویشد قاعده سخن فراموش
هوش مصنوعی: جامی به سخنان تو گوش کرد و به دنبال آن، قواعد و اصول سخن گفتن را فراموش نمود.