شمارهٔ ۲۷۸
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف عشق و وجود خاص و روشن معشوق می‌پردازد. شاعر معشوق را همچون خورشید می‌داند که بر دل عاشقان تابیده و آن‌ها را راضی کرده است. او به عشق ذکرشده اشاره می‌کند که نه تنها جان را فدای عشق کرده بلکه به موانع و سختی‌ها نیز توجهی ندارد. شاعر در تلاش است تا در راه عشق قدم بردارد و از دامن ادراک و طمع دوری کند. همچنین، به اصل و خاستگاه عشق اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که همه زیبایی‌ها و خوشی‌های دنیا از یک نقطه ایجابی سرچشمه می‌گیرد که همان عشق است. در نهایت، شاعر از نورانیت اشعار خود می‌گوید و اهمیت آن در عالم وحدت را مورد تأکید قرار می‌دهد.
آفتابی تو و اعیان وجودت مطلعپیش عارف لقبت واجب ممکن برقع
هوش مصنوعی: تو چون آفتابی هستی و وجودت در واقعیت، روشنیبخش و قابل توجه برای عارفان است. نام تو بر آن‌ها واجب و الزامی است، مانند دلیلی که نور را میسازد.
عاشقان کز تو به خورشید رخان خرسندندقنعوا منک بادنی لمعات تلمع
هوش مصنوعی: عاشقانی که از زیبایی چهرهات به خوشحالی رسیدهاند، باید با درخشندگی کمتر از آنچه که در تو میبینند، راضی باشند.
عشق ورزان که نه در عشق تو جان باخته اندضیعوا انفع ماکان بما لاینفع
هوش مصنوعی: عاشقانی که برای عشق تو جان خود را از دست دادهاند، هر چه در زندگی داشتند را از دست دادهاند که چیزی به جانشان نخواهد افزود.
چون نهم پای طلب در روش عشق که هستکوته از دامن ادراک تواش دست طمع
هوش مصنوعی: وقتی به دنبال عشق میروم، متوجه میشوم که درک من از آن بسیار محدود است و نمیتوانم به آن چیزی که میخواهم، دسترسی پیدا کنم.
نام من عشق تو در دفتر اوباش نوشتوقت آن شد که کنم طی ورق زهد و ورع
هوش مصنوعی: نام من عشق تو را در دفتر بیخودان ثبت کردند. حال زمان آن رسیده که از صفحات زهد و پرهیز دست بکشم.
اصل هر خوشه و خرمن که بود یک دانه ستکه دمیده ست ازان دانه اصل این مزرع
هوش مصنوعی: هر خوشه و کشتزاری نشأت گرفته از یک دانه است که آن دانه باعث شکلگیری تمام این محصولات شده است.
جامی احسنت کز اشعار بدیع اسلوبتهست در عالم وحدت دری از هر مصرع
هوش مصنوعی: جامی می‌گوید که تو به خوبی در اشعار زیبا و بینظیر خود، در عالم وحدت، از هر مصرع دری برای فهم و معنا ایجاد کردهای.