شمارهٔ ۲۷۹
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف زیبایی معشوق می‌پردازد و او را با زیبایی‌های طبیعی مقایسه می‌کند. ابروان او را به دو مصرع زیبا تشبیه کرده و از درخشش چهره‌اش به عنوان نوری درخشان یاد می‌کند. او همچنین به عشق و غم در دلش اشاره می‌کند و می‌گوید که غم معشوق به او شادی جاودانی می‌دهد. در نهایت، شاعر به میخانه و لذت‌های آن اشاره می‌کند و زیبایی زلف معشوق را به گرد آمدن مردم در یکجا تشبیه می‌کند. اشعار او به زیبایی و عشق متصل است و در پایان به عشق خود و شکوه آن ابراز شوق می‌کند.
جبین نظم حسن رخت راست مطلعدو ابرو ز مطلع فروتر دو مصرع
هوش مصنوعی: پیشانی زیبایی تو، مانند نقطه روشنی در آغاز، از دو ابرو پایینتر است که به گونهای دیگر از دو مصرع شعر پایینتر قرار دارد.
چنان می درخشد زبرقع جمالتکه شد رشته نور هر تار برقع
هوش مصنوعی: چهره زیبای تو به قدری درخشان است که نورش از هر تار برقع بیشتر و واضحتر به چشم میآید.
فتد بخیه بر رو چو از پرده پوشینزد شیخ ما وصله ای بر مرقع
هوش مصنوعی: او با دقت و ظرافت به زخمی که روی صورتش است، بخیه میزند و در عین حال نزد شیخ ما نشان می‌دهد که چگونه میتواند به خوبی بر جراحات زندگی خود غلبه کند و مانند یک وصله روی پارچهای که دچار آسیب شده، بر زخمهاش سوار شود.
غمت در دلم تخم عیش ابد شدبلی این سراآن سرا راست مزرع
هوش مصنوعی: غم تو در دلم زمینهساز شادی ابدی شده است، آری، اینجا همان جایی است که شادی میروید.
به میخانه گر قالبم خشت گرددروم بر سر خم نشینم مربع
هوش مصنوعی: اگر به میخانه بروم و قالب من به شکل خشت درآید، بر سَرِ خم مینشینم و مکعبشکل میشوم.
چو جمعیت آباد دلهاست زلفتبه هر حلقه جمعی نگر کرده مجمع
هوش مصنوعی: وقتی که دلها در کنار هم شاداب و سرزنده هستند، زلف تو به هر حلقهای همچون مجمعی از جمعیتها به نظر میرسد.
به زلف تو قطع سخن کرد جامیکم افتد غزل را بدین لطف مقطع
هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و جذابیت زلف تو، دیگر نیازی به ادامهی سخن نیست؛ گویی یک جام خوشنوشی به این غزل اضافه شود و آن را به نقطهی پایانی برساند.