شمارهٔ ۲۸۵

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی تصوف و چالش‌های آن می‌پردازد. شاعر از پسر می‌خواهد که به راستی با تصوف آشنا شود و از غبار تکلف و ظاهرگرایی رها شود. او تاکید می‌کند که از چیزهایی که خواهان آن‌ها نیست، دوری کند و دست از تصوف به معنای حقیقی آن که همان خلوص و باطن است، بردارد. همچنین شاعر هشدار می‌دهد که باید از انتقاد پاکان و ریاکاران دوری کنیم و نمی‌توان با نفرت و تردید به حقیقت رسید. در نهایت به این نکته می‌رسد که هرکس با چشم دل به واقعیت بنگرد، حقیقت را خواهد یافت، چرا که دیدار واقعی و دیده شدن یکی است. شاعر بر این باور است که تعالیم عرفانی و بحث‌های تئوریک بدون تجربه‌ی واقعی و درونی، به تنهایی سودی ندارند.