شمارهٔ ۲۸۹
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به زیبایی‌ها و احوالات عشق اشاره می‌کند. او میل دارد ابروان محبوبش را در یک طاق فیروزه‌ای ببیند و از قد و قامت خمیده‌اش تحت سقف نیلی رنج می‌برد. هر بار که جام می‌نوشد، با وجود طعم شیرین آن، احساس زهر می‌کند. او به یاد لیلی در دلش داغ فراق را حس می‌کند و نسبت به دیگران احساس حقارت می‌کند. محبوبش برای او مثل خضر و مسیحا است و او در درد دوری و تنهایی است. او از جامی که از خراسان آمده و آواز خوشی دارد یاد می‌کند و می‌خواهد غزلش سرشار از عشق و اشتیاق باشد تا روحشب را شاد کند.
میل شکل ابرویت دارم درین فیروزه طاقبا قد خم گشته طاقم زیر این نیلی رواق
هوش مصنوعی: تمایل دارم به زیبایی ابروی تو که در این طاق فیروزه‌ای قرار دارد، در حالی که قد من زیر این آسمان نیلی خم شده است.
هر قدح کز ساقی دورم رسد دور از لبگرچه شهد ناب باشد زهرم آید در مذاق
هوش مصنوعی: هر نوشیدنی که از ساقی به دستم برسد، اگرچه شیرین و خوشمزه باشد، اما چون دور از لبان من است، برایم مانند زهر تلخ میشود.
برقی از سرمنزل لیلی درخشیدن گرفتبر دل بیچاره مجنون تازه شد داغ فراق
هوش مصنوعی: بارقهای از منزل لیلی به دل مجنون تابید و او را که داغ فراق میکشید، تازهنفس کرد.
با تو دارم سردل چون شیشه می در میانگو مزن هر سفله چون خم سنگم از طعن نفاق
هوش مصنوعی: من نسبت به تو دل سرد و بیاحساس دارم، مانند شیشهای که در درونش حسی ندارد. این حس را به کسی که درک نمیکند، نگو، چون من مانند سنگی هستم که از نیش و طعنههای دو-faced بودن میآزارم.
سرو قدت درمیان جان درآمد ورنه بودچشم و ابروی تو را در بردن آن اتفاق
هوش مصنوعی: قد بلند تو جان را به وجد میآورد و اگر اینطور نبود، چشم و ابروی تو نمیتوانستند آن اثر را بگذارند.
مونس جانم تو خواهی بود اگر خود فی المثلخضر با من همسفر گردد مسیحا هم وثاق
هوش مصنوعی: اگر تو، ای مونس جانم، همسفر من شوی، حتی اگر خضر، که نماد زندگی جاودان است، یا مسیح، که نشانه شفا بخشیدن است، با من بیایند، باز هم به اندازه تو برای من عزیز نخواهند بود.
چند داغ دوری و اندوه مهجوری کشمما اقاسی منک لا یحصی الی یوم التلاق
هوش مصنوعی: من از درد دوری و غم جدا افتادگی بسیار رنج میبرم، آنقدر که نمیتوان همهٔ آن را تا روزی که دوباره همدیگر را ملاقات کنیم، شمرد.
جامی از ملک خراسان با خوش الحان مطربیاین غزل را کن روان مشحون به شرح اشتیاق
هوش مصنوعی: در سرزمین خراسان جامی پر از شادی و لذت را به همراه صدای دلنشین یک مطرب میسازیم که این شعر را به روحی پر از عشق و اشتیاق منتقل کند.
تا طفیل لحن او سازد سرود بزم خویشخسرو تبریز، شاه فارس، سلطان عراق
هوش مصنوعی: خسرو تبریز، شاه فارس و سلطان عراق، با تقلید از آهنگ او، نغمهای برای جشن و سرور خود میسازند.