شمارهٔ ۲۹۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و جلوه‌های آن صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که عشق از خود و زیبایی‌اش آگاه شد و نام‌های عاشق و معشوق را شناخت. در این رابطه، عاشق باطن و معشوق ظاهر است و عشق به وسیله‌ی آثاری که در ظاهر است، حقیقت خود را به نمایش می‌گذارد. عشق به درون انسان‌ها می‌نگرد و در دل‌ها اسم‌های مختلف را آشکار می‌کند. وقتی که انسان‌ها از نام‌ها و صفات بهره می‌برند، عشق آن‌ها را به سوی حقیقت و زیبایی واقعی هدایت می‌کند. در نهایت، عشق با به نور درآوردن چشم‌ها، آن‌ها را به بینایی حقیقی و شناخت جمال خویش می‌رساند.
چون جمال خود هم اندر خود تماشا کرد عشقرفت و نام عاشق و معشوق پیدا کرد عشق
هوش مصنوعی: زمانی که زیبایی خود را در درون خود مشاهده کرد، عشق بیرون آمد و نام عاشق و معشوق نمایان شد.
بود عاشق باطن و معشوق ظاهر شد به عکسسرباطن را چو در ظاهر هویدا کرد عشق
هوش مصنوعی: عاشق به عمق احساسات و ویژگیهای درونی خود توجه دارد، اما معشوق تنها در ظاهر خود نمایان میشود. عشق، این واقعیت را روشن می‌کند که در عمق وجود، لایههای پنهان وجود دارند که تنها با نگاهی عمیق قابل درک هستند.
خود به خود می دید خود را بهر تکمیل ظهوربر من و تو جلوه در مرآت اشیا کرد عشق
هوش مصنوعی: عشق به طور طبیعی خود را به نمایش می‌گذارد و به خاطر نشان دادن کامل وجودش، در آینهٔ اشیاء برای من و تو جلوهگری می‌کند.
چون ز اشیا هریکی مرآت اسم دیگر استزان مرائی بر دل ما کشف اسما کرد عشق
هوش مصنوعی: هر چیز در جهان، مانند آینهای است که نام دیگری بر آن گذاشته شده است؛ از آن آینه، عشق بر دل ما پردهبرداری می‌کند و نام‌ها را نمایان میسازد.
چون از اسما حسب الامکان حظ خود برداشتمروی سیر ما ز اسما در مسما کرد عشق
هوش مصنوعی: وقتی به اندازهی ممکن از نام‌ها بهرهبرداری کردم، عشق بر روی ما از نام‌ها به حقیقت تبدیل شد.
خواست تا بیند به چشم ما جمال خویش رالاجرم جا در سواد دیده ما کرد عشق
هوش مصنوعی: عشق خواسته بود تا خود را در چشم ما ببیند، بنابراین در تیرگی و سیاهی چشمان ما جا گرفت.
تا نبیند در همه کون و مکان جز نور اوچشم جامی را به نور خویش بینا کرد عشق
هوش مصنوعی: عشق چشمی را روشن کرد تا دیگر در هیچ جایی جز نور او نبیند.