شمارهٔ ۳۰۳
هوش مصنوعی: این شعر درباره زیبایی و شکوه یک دختر است که با تشبیه به یک سرو بلند و خوش قامت توصیف می‌شود. شاعر به زیبایی کاکل او اشاره می‌کند که حتی بهترین زیبایی‌ها را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. او از فتنه و جذابیتی که این دختر به دل‌ها می‌آورد سخن می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ کس تاب مقاومت در برابر زیبایی او را ندارد. در پایان، شاعر از ارتباطی عاطفی و عمیق که بین خودش و آن دختر وجود دارد صحبت می‌کند.
دارد آن سرو گل اندام معنبر کاکلهرچه دارند بتان یکسر و بر سر کاکل
هوش مصنوعی: سرو زیبای قد و قامت، با موهای خوش حالت و زیبا، تمام زیباییهای دیگران را در خود دارد و بر روی موهایش به خوبی جلوه می‌کند.
فرق کردن نتوان سرو سهی را ز قدشگر به فرقش بود از غالیه تر کاکل
هوش مصنوعی: تشخیص تفاوت میان سرو بلند و زیبا از روی قامت او ممکن نیست، اگر چه سر او از گلهای زیبا هم فزونتر و دلرباتر باشد.
بی گره کاکل او صد گرهم بر دل زدوای من گر زند از ناز گره بر کاکل
هوش مصنوعی: با زیبایی و دلنشینی که در او وجود دارد، هر دلباختگی را تحت تأثیر قرار می‌دهد و اگر او از ناز و فریب خود گرهای به موهایش بزند، وای بر حال من.
هیچ دل نیست که بر کاکل او فتنه نشدهر دم آرد به سرش فتنه دیگر کاکل
هوش مصنوعی: هیچ دلی نیست که تحت تأثیر زیبایی و جذابیت او قرار نگرفته باشد، و هر لحظه باید فتنه و شوق تازهای را برای او بوجود آورد.
چون پی دلبری آن سرو کشد قد بلندبا قدش هست درین شیوه برابر کاکل
هوش مصنوعی: وقتی که آن محبوب زیبا با قامت بلندش جلوه می‌کند، ساقههای سرکش و بلند او با قدش در این سبک و سیاق قابل مقایسه است.
دیده چون بندم ازان شوخ که او را بینمپای تا سر همه خوش وز همه خوشتر کاکل
هوش مصنوعی: وقتی چشمانم را میبندم، گمان میکنم آن معشوق خوشرو را از سر تا پا میبینم، که در میان همه زیبایی‌ها، موهایش از همه دلرباترند.
بست در شانه او رشته جان را جامیبو که با شانه به هم جاکندش در کاکل
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر به تصویرسازی از ارتباط عمیق و پیوند روحی و عاطفی میان خود و محبوبش میپردازد. او می‌گوید که به گونهای به محبوبش وابسته است که مانند رشتهای که به شانه او بسته شده، روحش به او متصل شده است. این ارتباط به قدری عمیق است که گویی با هم در یکدیگر ذوب شدهاند و در زیبایی و جاذبهاشان با هم آمیختهاند.