شمارهٔ ۳۰۴
هوش مصنوعی: این شعر به وصف حال کسی می‌پردازد که در میخانه نشسته و در عالم عشق غرق شده است. او از دیگر امور زندگی بی‌خبر است و تنها به شراب و شادی توجه دارد. شاعر از ساقی می‌خواهد که جامی پر بیاورد تا اسرار پنهان را روشن کند. او بیان می‌کند که با وجود چالش‌ها و غم‌های عشق، همچنان شاد و راضی است و این غم را جزئی از وجود خویش می‌داند. شاعر به این نکته می‌پردازد که با غم عشق، روح آدمی زنده می‌گردد و در نهایت که عشق و غم، نقطه عطفی در زندگی اوست، به یک حقیقت عمیق و والا دست می‌یابد.
شدم در گوشه میخانه محرمگرفتم گوشه ای از جمله عالم
هوش مصنوعی: در گوشهای از میخانه، به حالتی خاص و معنوی دست یافتم و از همهچیز دور شدم.
ندارم کام جز جام لبالبندارم کار جز دور دمادم
هوش مصنوعی: من هیچ خواستهای جز یک لیوان پر از شراب ندارم و هیچ مشغلهای جز گشت و گذار دائمی.
بیا ساقی بیار آن جام روشنکزان گردد عیان اسرار مبهم
هوش مصنوعی: بیا ای ساقی، آن جام نورانی را بیاور که با نوشیدن آن، رازهای پنهان و نامشخص مشخص میشود.
کند دل راخبر از ما تأخردهد جان را نشان از ما تقدم
هوش مصنوعی: دل از حال ما خبر میدهد و به تأخیر میاندازد، اما جان، با نشانها و نشانههایش، از ما جلوتر میرود.
ازان می پور ادهم جرعه ای خوردتجلی کرد بر وی نور اعظم
هوش مصنوعی: پسر ادهم از آن شراب جرعهای نوشید و بر او نوری بزرگ تابید.
مپرس از من که چونی در غم عشقکه من هستم بدین غم شاد و خرم
هوش مصنوعی: از من نپرس چگونهام در غم عشق، زیرا من در این غم خوشحالم و شادابم.
دو عالم گر ز دستم رفت غم نیستمباد این غم زجانم ذره ای کم
هوش مصنوعی: اگر در دو جهان چیزی از دستم برود، ناراحت نیستم؛ اما نباید این ناراحتی ذرهای از وجودم را کم کند.
تن عالم به آدم زنده شد لیکبدین غم زنده باشد جان آدم
هوش مصنوعی: جهان به وجود انسان جان تازهای گرفت، اما با این حال، دل انسان در این غم همچنان زنده و دردناک باقی خواهد ماند.
درین غم گم شدی جامی و رستیاصبت غایة الغایات فالزم
هوش مصنوعی: در این اندوه و غم، تو به گونهای گم شدی که به اوج کمال و آرامش رسیدی؛ پس بر همین مسیر پافشاری کن.