شمارهٔ ۳۳۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف احوال خود می‌پردازد و از عشق و جدایی سخن می‌گوید. او می‌گوید اگر بی‌خود به چمن بروم، به گل نگاه می‌کنم و افسوس می‌خورم. از حال خود نمی‌گوید و می‌خواهد قصه جدایی‌اش را مختصر کند. او از خاری و ذلت خود می‌نالد و در عین حال می‌خواهد با یاد معشوق، عزت و مقام پیدا کند. شاعر هر شب برای معشوقش دلتنگی می‌کند و تا صبح آه کشیده و در نهایت اگر معشوقش بخواهد، برای او زندگی‌اش را فدا می‌کند.
بی رخت چون به چمن راه کنمسوی گل بنگرم و آه کنم
هوش مصنوعی: وقتی بدون زیباییام به چمن میروم، به گلها نگاه می‌کنم و غمگین میشوم.
شرح حالم چو غم آرد حاشاکه ز حال خودت آگاه کنم
هوش مصنوعی: وقتی غم به سراغم میآید، هرگز نمیگذارم که از حال خودم باخبر شوی.
قصه هجر دراز و تو ملولادب آنست که کوتاه کنم
هوش مصنوعی: داستان جدایی طولانی و بیحوصلگی تو این است که من آن را مختصر و کوتاه کنم.
کفش زن از سر خواری به سرمتا کلاه شرف و جاه کنم
هوش مصنوعی: کفش زن به خاطر ذلت و خفتی که دارد، بر سرم قرار میگیرد تا بتوانم با کلاهی که نماد شرف و احترام است، خود را بلند مرتبه و با جایگاه عالی معرفی کنم.
قصد من روی تو باشد هرجاذکر مهر و صفت ماه کنم
هوش مصنوعی: من هر کجا که درباره مهربانی و زیبایی سخن بگویم، به یاد تو و چهرهات خواهم بود.
هر شبی تا سر کویت جان راهمره آه سحرگاه کنم
هوش مصنوعی: هر شب تا نزدیکیهای صبح، با دلی پر از حسرت و آه، به راهی که به تو میرسد میروم.
گر دلت مردن جامی خواهدکار بر موجب دلخواه کنم
هوش مصنوعی: اگر دل تو بخواهد که جام مرگ را بنوشی، من کاری می‌کنم تا خواستهات برآورده شود.