شمارهٔ ۳۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناکامی و ناتوانی خود در یافتن معشوق صحبت می‌کند. او هر جا که می‌گردد، تنها نشانه‌های معشوق را می‌بیند و به شدت در حیرت است که چرا نتوانسته او را پیدا کند. شاعر به توصیف حالتی از غم و فریب می‌پردازد و اشاره می‌کند که با وجود تلاش‌هایش برای نزدیک شدن به معشوق، هیچ بویی از او نیافته است. همچنین، از بی‌توجهی معشوق و فاصله‌ای که بین آنها وجود دارد، ابراز ناامیدی و احساس غم می‌کند. در نهایت، او به پیچیدگی وضعیت خود در عشق و وابستگی به زیبایی معشوق اشاره می‌کند.
هر چند جز فریب و فسونت نیافتمیکدم ز جان خویش برونت نیافتم
هوش مصنوعی: با اینکه جز فریب و جادو از تو چیزی نیافتم، نتوانستم حتی برای یک لحظه از جان خودت جدا شوم.
هرجا که هست چون همه نام و نشان توستدر حیرتم ز خویش که چونت نیافتم
هوش مصنوعی: هر کجا که هستی، نشانه‌های تو همه جا وجود دارد. اما من در شگفتم که چرا نتوانستهام تو را پیدا کنم.
برهم زدم بنفشه و سنبل بسی چو بادبویی ز خط غالیه گونت نیافتم
هوش مصنوعی: بنفشه و سنبل را به هم زدم، اما نتوانستم بویی از عطر خوبی که از نوشتهات میآید، پیدا کنم.
چشم بد از تو دور که کم رخ نمودیمکز نوبت گذشته فزونت نیافتم
هوش مصنوعی: چشم زخم از تو دور باشد، چرا که ما به اندازه کافی به تو نگاه نکردهایم و از زمانهای گذشته بیشتر به تو توجه نکردهایم.
هرگز به سوی من نگذشتی کز اشک خویشدامن چو گل کشیده به خونت نیافتم
هوش مصنوعی: هیچگاه به سمت من نیامدی و من از اشک خودم، دامنم را مانند گلی که به خون آغشته شده است، آکنده نکردم.
تو آن زبون کشی که گه قتل سرکشانمیلی به عاشقان زبونت نیافتم
هوش مصنوعی: تو کسی هستی که در کشتن سرکشان خبرهای، اما من هیچ علاقهای به زبان تو که عاشقان را میکشد ندارم.
جامی اسیر سلسله زلف کیستیکازادگی ز قید جنونت نیافتم
هوش مصنوعی: من به زنجیر زلف تو گرفتار هستم و از حالت دیوانگیام نتوانستم رهایی یابم، هرچند که تلاشم را کردهام.