شمارهٔ ۳۴۸
هوش مصنوعی: شاعر در این غزل از غم عشق و تنهایی خود صحبت می‌کند و به توصیف حالاتی می‌پردازد که ناشی از دوری یا غم معشوق است. او می‌گوید که هیچ چیز جز عشق و یاد او نمی‌تواند مونس او باشد. حالاتی چون تاریکی شب، درد دل و بی‌رفیق بودن را توصیف می‌کند و به دنبال راهی برای فرار از این تنهایی و اندوه می‌گردد. در نهایت، به این نتیجه می‌رسد که شعر و ادبیات می‌تواند تسکینی برای دل افسرده‌اش باشد.
نه نگاری که دل و جان به غمش یارکنمعشق او هرچه کند حکم به آن کار کنم
هوش مصنوعی: نه معشوقی که به خاطر غمش خود را ناراحت کنم، عشق او هر کاری که بخواهد، انجام میدهم.
روز من چون شود از گردش گردون شب تاراز فروغ رخ او شمع شب تار کنم
هوش مصنوعی: وقتی زندگی من تحت تأثیر چرخش زمان قرار میگیرد و روزها سپری میشوند، شب تاریک را با روشنایی چهره او مثل شمعی روشن میکنم.
نه رفیقی که ز اخلاق پسندیده اومرهم سینه ریش و دل افگار کنم
هوش مصنوعی: من دوستی ندارم که با اخلاق نیکو و پسندیدهاش بتوانم زخمهای دلم را درمان کنم.
نه حریفی که درارد ز درم ساغر میتا به آن کسب نشاط دل غمخوار کنم
هوش مصنوعی: من حریف و رقیبی ندارم که از در خانهام وارد شود و با نوشیدن جامی، غمهایم را فراموش کنم و سرور قلبم را به دست آورم.
نه ندیمی که چو دریای دلش موج زندگوش جان را صدف لؤلوی شهوار کنم
هوش مصنوعی: من دوستی ندارم که مانند دریایی پرشور باشد و دلش تلاطم کند، تا من بتوانم با گوش جانم، جواهرات لؤلوی خوشگلی از او بگیرم.
به ازان نیست که درگوشه ویرانه خویشپا به دامن کشم و روی به دیوار کنم
هوش مصنوعی: بهتر است که در گوشهی ویرانهی خودم خفته بمانم و به دیوار نگاه نکنم.
جامی آسا چو دهد وحشت تنهایی رویمونس طبع خود از دفتر اشعار کنم
هوش مصنوعی: زمانی که احساس تنهایی و وحشت به سراغم میآید، میتوانم به شعرهای خود مراجعه کنم و با یادآوری آنها، آرامش و دوستی را بیابم.