شمارهٔ ۳۴۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از تلاش و کوشش خود برای نوشتن و وصف زیبایی‌های محبوبش سخن می‌گوید. او با تلاش برای یادگیری خط و نوشتن، هر نقطه و حرفی که بر کاغذ می‌نویسد را به یاد معشوقش می‌گذارد. او زیبایی‌های محبوبش را در نوشته‌هایش به تصویر می‌کشد و احساسات عمیق خود را به او تقدیم می‌کند. همچنین، شاعر به تأثیر عشق بر زندگی‌اش اشاره کرده و از غم خود با یاد محبوبش آرامش می‌یابد. در کل، این اثر به بیان زیبایی و عمق عشق می‌پردازد.
دی تجربة المداد کردموصف خط تو سواد کردم
هوش مصنوعی: من تجربیاتم را به کار گرفتم و دربارهی زیبایی خط تو سخن گفتم.
شاگرد شدم خط لبت رانسخ خط اوستاد کردم
هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی لبانت درس گرفتم و از نوشتههای استاد خود بهره بردم.
هر نقطه که بر ورق نهدماز خال و رخ تو یاد کردم
هوش مصنوعی: هر جا که قلم را بر کاغذ میزنم، یاد و خاطره چهره و زیبایی تو را در ذهن دارم.
هر دال و الف که نقش بستمزلف و قدت اعتقاد کردم
هوش مصنوعی: هر حرف و نشانی که برای زیبایی و زیباییات ترسیم کردم، به تو و قد و زلفت ایمان آوردم.
خط تو چو کرد رستن اغازاغاز« و ان یکاد» کردم
هوش مصنوعی: هنگامی که خط تو آغاز به ظهور کرد، به اینجا رسیدم که به خودم بگویم "این ممکن است".
زلف تو شبم به آخر آوردبر روی تو بامداد کردم
هوش مصنوعی: موهای تو شب را به پایان رساند و صبح را در چهرهات دیدم.
تا از غم خود رهم چو جامیخود را به غم تو شاد کردم
هوش مصنوعی: برای رهایی از غم خود، هنگامی که خودم را به خاطر غم تو شاد کردم، مانند جامی پر هستم.