شمارهٔ ۳۴۶
هوش مصنوعی: این شعر به بیان عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق خود می‌پردازد. شاعر اعلام می‌کند که بدون حضور معشوق، به هیچ مسجد و محرابی نمی‌رود و فقط برای او سجده می‌کند. او از معشوق می‌خواهد که وعده‌های دروغ ندهد و حتی به یک دروغ ساده نیز دلش شاد خواهد شد. شاعر بیان می‌کند که جدایی از معشوق برایش مشکل است و ترجیح می‌دهد به جای وصال با این جدایی بسازد. او با توصیف زیبایی معشوق، می‌گوید که هیچ زیبایی دیگری را نمی‌بیند و حتی نمی‌تواند به وصف او بپردازد. شاعر به شدت تحت تأثیر عواطف و دردهای ناشی از عشق قرار دارد و نشان می‌دهد که همه این احساسات را در هر جا متوجه معشوق می‌کند.
به هیچ مسجد و محراب بی تو رو نکنمکه پیش ابروی تو سجده آرزونکنم
هوش مصنوعی: هرگز به هیچ مسجد و مکانی برای عبادت بی تو نخواهم رفت، چرا که آرزومندم که در برابر ابروی تو به خاک بیفتم و سجده کنم.
چو گویمت که مکن وعده وصال دروغبه یک دروغ دلم شاد کن بگو نکنم
هوش مصنوعی: وقتی به تو میگویم که دروغ نگوید و وعدهی وصال ندهی، با یک دروغ دل من را خوشحال کن و بگو که این کار را نمیکنی.
چو باز کردن خوی از تو مشکل است آن بهکه با فراق تو سازم به وصل خو نکنم
هوش مصنوعی: اگر نشود که از تو دوری را تحمل کنم، بهتر است که به جدایی عادت کنم و به وصال تو امیدوار نباشم.
فتاد چاک به جیب حیات من ای وایاگر به رشته وصل توآش رفو نکنم
هوش مصنوعی: اگر در زندگیام دچار مشکلات و چالشهایی شوم، نگرانم که نتوانم ارتباط خود را با تو حفظ کنم و از این مأیوس شوم.
چنان خوشم به قد و عارض و خطت که به باغبه سرو و لاله نبینم بنفشه بو نکنم
هوش مصنوعی: من از زیبایی قامت و چهرهات آنقدر خوشحالم که در باغ، سرو و لاله را هم نمیبینم و حتی بوی بنفشه را حس نمیکنم.
سخن به وصف میانت رقم نیارم زداگر قلم چو مصور ز تار مو نکنم
هوش مصنوعی: اگر بخواهم درباره تو سخن بگویم، قلمم به اندازه هنرمندانی که با تار مو تصویر میسازند، قدرت ندارد.
ز بس که درد و غم آرد فسانه جامیبه هر کجا که تویی شرح حال او نکنم
هوش مصنوعی: چون درد و غم زیادی را به همراه دارم، هر جا که تو باشی، نمیخواهم درباره حال او صحبت کنم.