شمارهٔ ۳۵۶
هوش مصنوعی: این شعر درباره رهایی از وابستگی‌ها و دلبستگی‌های دنیوی صحبت می‌کند. شاعر می‌خواهد که انسان‌ها از خودخواهی و حرص فاصله بگیرند و به عشق و قناعت روی آورند. او به اتحاد با مردان بزرگ و با همتی اشاره می‌کند که از دام‌های دنیا فرار کرده و در جستجوی حقیقت هستند. در این راه، رسیدن به آرامش و سکون در درون را مهم می‌داند و از کسانی می‌خواهد که به امید خود متکی باشند، نه بر امید از دیگران. در پایان، شاعر دعوت می‌کند که در این سفر زندگی، آرام‌تر و با آرامش بیشتری قدم برداریم.
خوشا وقتی که از خود رسته باشیمبه وقت بیخودان پیوسته باشیم
هوش مصنوعی: خوشا زمانی که از خودمان رها شده و با افرادی که در حال بیخودی هستند، یکجا باشیم.
ازان دامی که جز مردان نجستندبه همتهای ایشان جسته باشیم
هوش مصنوعی: به دلیل تلاش و همت مردان وارسته، ما نیز از دامی که فقط به دست آنها ایجاد شده، فرار کردهایم.
کشیده رخت خود از کوی هستیبه کنج نیستی بنشسته باشیم
هوش مصنوعی: ما از دنیای وجود و زندگی فاصله گرفته و در گوشهای از عدم و نیستی نشستهایم.
خلیل آسا به نیروی قناعتبتان حرص را بشکسته باشیم
هوش مصنوعی: با قدرت قناعت و بینیازی، باید به مانند خلیل، زنجیرهای حرص و طمع را بشکنیم.
به بند عشق محکم کرده پیوندهمه پیوندها بگسسته باشیم
هوش مصنوعی: به خاطر عشق، با تمام وجود به هم متصل شدهایم و هرگونه ارتباط دیگری را قطع کردهایم.
چو برناید امیدی از در خلقدر امید برخود بسته باشیم
هوش مصنوعی: وقتی از مردم امیدی نداشته باشیم، باید به امید خودمان تکیه کنیم و به آن ادامه دهیم.
به سرناید به سرعت جامی این راهبیا تا بعد ازین آهسته باشیم
هوش مصنوعی: به سرعت بیایید و کارها را تمام کنید، تا بتوانیم بعداً آرام‌تر و با احتیاطتر پیش برویم.