شمارهٔ ۳۶۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس تنهایی و دوری از محبوبش سخن می‌گوید. او خود را در مقام راندگان و بی‌پناهان توصیف می‌کند که در کوی محبوبش جایی ندارد. او به یاد ایام خوش گذشته و ملاقات‌های نیکو با محبوبش می‌اندیشد و حسرت آن لحظات بر دلش سنگینی می‌کند. شاعر می‌خواهد در خود محبوب جایگاهی داشته باشد، حتی اگر به عنوان ناظر بر کناره حضور داشته باشد. او بیان می‌کند که برای از بین رفتن وجودش به نگاه و نظاره محبوب نیاز دارد و آرزوی محبت او را در دل می‌پروراند. در نهایت، شاعر به زیبایی و ارزش محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که از زیبایی او الهام می‌گیرد، حتی از دور.
کردی ز راندگان در خود شماره امدر کوی تو نه سگ نه گدایم چه کاره ام
هوش مصنوعی: من از کسانی که طرد شدهاند، شمارش شدهام اما در کوی تو، نه سگام و نه گدا. پس من چه هستم؟
روزی نشد ز سیر سرشکم لقای توخالیست از فروغ سعادت ستاره ام
هوش مصنوعی: روزی نیست که دل من از دیدار تو خالی باشد، چرا که روشنایی خوشبختیام به تو وابسته است.
گر در میان بزم خودم جا نمی دهیبگذار چون نظارگیان برکناره ام
هوش مصنوعی: اگر در مهمانی خودم جایی برای من نمیگذاری، پس بگذار بهعنوان تماشاچی در کنار تو باشم.
کشتن چه احتیاج چو خواهی هلاک منتاراج جان بس است ز تو یک نظاره ام
هوش مصنوعی: اگر میخواهی مرا از بین ببری، نیازی به کشتن نیست. یک نگاه تو به من، کافی است تا جانم را بگیری.
باید بر آرزوی منت حجتی درستبین جیب چاک چاک و دل پاره پاره ام
هوش مصنوعی: باید بر آرزوهای خودم، که باعث شده در دل احساس درد و در جیب احساس خالی بودن کنم، تکیه کنم و امید داشته باشم.
می گفت شب عروس سپهرم که جامیازیور ز در نظم تو یابد هماره ام
هوش مصنوعی: میگفت شب که ازدواج من با آسمان است، که همیشه زینت و زیباییام را از نظم تو به دست میآورم.
گر بگسلند عقد ثریا مرا ز گوشدرهای شاهوار تو بس گوشواره ام
هوش مصنوعی: اگر دوستی و ارتباط من با ستارهی ثریا قطع شود، تنها با گوشوارهای از درهای باشکوه تو آرایش خواهم کرد.