شمارهٔ ۳۶۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و جذابیت محبوبش می‌پردازد. او از زیبایی و روشنایی صورت محبوب سخن می‌گوید و این که چگونه این زیبایی او را به سجده می‌اندازد. عشق او را از دنیای خود دور کرده و به دنیای دیگری می‌برد. شاعر به خطرهایی که در مسیر عشق وجود دارد اشاره می‌کند و از سادگی و بی‌خبر بودن دیگران در مورد محبوبش نیز صحبت می‌کند. در نهایت، او بیان می‌کند که با هر قدمی که برمی‌دارد، دلش درگیر جمال محبوب است و در هر لحظه به عشق او می‌افتد.
خوش آنکه آینه سان رو به روی آن پسر افتمفروغ حسن ازل بینم و به سجده درافتم
هوش مصنوعی: دوست داشتم که مانند آینه، رو به روی آن جوان باشم و زیبایی او را ببینم؛ تا جایی که احساس میکنم باید به خاطر شکوه و زیبایی او سجده کنم.
کند جمال رخش جلوه ای ز عالم صورتکه از مشاهده آن به عالم دگر افتم
هوش مصنوعی: زیبایی چهرهاش چنان نمایشگاهی از عالم صورت است که وقتی آن را میبینم، به دنیایی دیگر پرتاب میشوم.
طریق عشق سپردم ازان مخاطره غافلکه از دیار سلامت به خطه خطر افتم
هوش مصنوعی: من راه عشق را انتخاب کردهام، غافل از اینکه ممکن است از دنیای امن و آرامش به دنیای خطر و چالش وارد شوم.
فتند اهل نظر چون به پایش از پس دیریشوم چو اشک دوان تا ز جمله زودتر افتم
هوش مصنوعی: اهل نظر وقتی که به پای من میرسند، دچار حیرت میشوند و من مانند اشکی که با سرعت میریزد، سعی میکنم زودتر از همه سقوط کنم.
چو زان مه سفری خانه ام تهی بود آن بهکه من ز راحت خانه به محنت سفر افتم
هوش مصنوعی: وقتی آن ماه زیبا از کنار خانهام رفت، بهتر است که من به جای آرامش در خانه، به سختی سفر بروم.
خبر رسید که باشد سری به بی خبرانشز ذوق این خبر خوش سزد که بی خبر افتم
هوش مصنوعی: خبر رسید که ممکن است کسی به بی خبران سری بزند. از شادی این خبر خوش، شایسته است که من هم بی خبر بمانم و بی خبر بیفتم.
چو نگذرد به سر من بر آن سرم که چو جامیبه هر طرف که گذار افکند به رهگذر افتم
هوش مصنوعی: وقتی که فکری بر سرم بگذرد، مثل جامی هستم که هرجا میروم، در مسیرم آب میریزد و بر زمین می‌افتد.