شمارهٔ ۳۸۲
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به وداع محبوب و درد جدایی می‌پردازد. او از احساسات عمیق خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید و می‌گوید که چطور عشق او جانش را به آتش کشیده است. شاعر خواهان بازگشت محبوب و آرامش دلش است و از بی‌قراری و دلتنگی‌اش می‌گوید. همچنین به تأثیر عشق بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و بیان می‌کند که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جایگزین عشق محبوبش شود. در نهایت، او از لحظه‌ای که با محبوبش باشد، آرزو می‌کند تا از عشق و زیبایی او سیراب شود.
رفتی و دیده ام به وداع تو خون فشانجان و دل از قفای تو در خاک و خون کشان
هوش مصنوعی: رفتی و من با جداییات از شدت ناراحتی و غم، اشک چشمم همچون خون جاری شده و جانم هم در عذاب و درد است. مثل اینکه در پی تو در خاک و خون افتادهام.
ای چشمه حیات ز شوق تو سوختمبازآ روان و آتش شوقم فرونشان
هوش مصنوعی: ای چشمه زندگی، به خاطر عشق تو به آتش شوقی که دارم سوختم؛ بازگرد و شعلههای این شوق را خاموش کن.
دل بسته هوس چه زنم لاف عشق توکار مهوسان نبود مهر مهوشان
هوش مصنوعی: دل به آرزوی تو سپردهام. نمیتوانم خود را به عشق تو نسبت دهم، زیرا این کار مختص عاشقانی است که تجربهاش را دارند و در انتظار مهدیهای خود هستند.
عاشق کجا به باده برد لب چنین که هستاز ساغر خیال لبت مست و سرخوشان
هوش مصنوعی: عاشق چگونه میتواند به شراب دست یابد در حالی که از نوشیدن خیال لب تو سرشار از شوق و خوشحالی است؟
سیراب اگر نمی کنیم از زلال وصلباری ز جام لعل خودم جرعه ای چشان
هوش مصنوعی: اگر از آب زلال نزدیکیش سیراب نمیشویم، لااقل از جام سرخ خودم یک جرعهای بنوش.
تیر تو را کسان ز دل و جان نشان دهندندهد کس از بتان دگری را چنین نشان
هوش مصنوعی: تیری که تو زدی، در دل و جان افرادی جای گرفته و نشان از عشق و محبت تو دارد. اما هیچکس مانند تو، نشانهای اینچنین قوی از دیگری نمیدهد.
جامی چو یار تنگ قبا زد رهت بگیردامان او و بر دو جهان آستین فشان
هوش مصنوعی: وقتی که محبوب نزدیک تو میشود و با دلسوزی به تو توجه می‌کند، از او حمایت کن و برای دو جهان دعا کن.