شمارهٔ ۳۸۳
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی‌های معشوق و اثرات عشق می‌پردازد. شاعر معشوق خود را بهشتی می‌داند که اهل یقین هستند و جمال او مانند لعل، چیزی است که جان را سیراب می‌کند. او بر این باور است که برای رسیدن به مقام تقوا، باید دل را از کبر و کینه پاک کرد و عشق را در جان نهاد. همچنین اشاره می‌کند که برای درک اسرار عشق، انسان باید از قید عقل و دین رهایی یابد و به زبانی روشن و خاص این عشق را بیان کند. در نهایت، بدن را به جامی تشبیه می‌کند که از آن جان بهره می‌برد.
ای رخ تو جنت اهل یقینلعل تو سرچشمه ماء معین
هوش مصنوعی: تو چهرهات بهشتی است که به یقین میتوان به آن اعتماد کرد و لبهایت مانند چشمهای پر آب و گوارا هستند.
پرده زلفت ز رخ افتاد دور«ازلفت الجنة للمتقین »
هوش مصنوعی: پرده زلفت از صورتت افتاد، بهراستی که بهشت برای پرهیزگاران آماده شده است.
متقی آنست که دامان دلشست ز آلودگی کبر و کین
هوش مصنوعی: مردانگی و تقوا به این است که دل خود را از آلودگیهای غرور و دشمنی پاک کنیم.
صیقلی عشق ز جانش زدودزنگ تصاریف شهور و سنین
هوش مصنوعی: عشق به قدری در وجودش تأثیر گذاشته که تمام زنگارهای زمان و تغییرات سالها را از روحش زدوده است.
رخت به منزلگه اطلاق بردرست ز قید خرد و عقل و دین
هوش مصنوعی: او با ورود به خانهی الوهیت، از بند خرد و عقل و دین رهایی یافت.
جسم تو جامی ز عجم مستمدآمد و جانت ز عرب مستعین
هوش مصنوعی: بدن تو چون جامی است که از سرزمین عجم گرفته شده و روح تو از عرب الهام گرفته است.
جسم بهل جان شو و اسرار عشققل بلسان عربی مبین
هوش مصنوعی: بدن را رها کن و روح را پرورش ده و رازهای عشق را به زبان عربی به روشنی بیان کن.