شمارهٔ ۴۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با نگاهی عاشقانه و دردناک به موضوع عشق و جدایی پرداخته است. او به زیبایی و نور چهره معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که برای او راهی جز انتظار و آروزی وصال نیست. شاعر از احساسات عمیق خود در غم جدایی و عشق بی‌پایان صحبت می‌کند و به نوعی می‌گوید که در کنارش بودن، او را دچار تغییر و تحول کرده است. در نهایت، او به تعبیر عشق پزشکی می‌پردازد و بیان می‌کند که اگر معشوق او طبیب است، چرا امید به شفا ندارد.
قسم به نون و قلم یعنی آن قد و ابروکه جز به قبله روی تو نیست ما را رو
هوش مصنوعی: به نان و قلم قسم، یعنی به آن قد و ابرو، که جز به سمت تو، هیچکس دیگری برای ما قابل توجه نیست.
تو خود بگوی ز روی تو روی چون تابیمچنین که پرتو روی تو تافت از هر سو
هوش مصنوعی: تو خود به من بگو که چرا چهرهات چنین درخشان است، که نور صورت تو از هر طرف میتابد.
نشان ز قرب تو داده ست عندلیب به باغوگر نه فاخته را چیست نعره کوکو
هوش مصنوعی: عندلیب به زیبایی و عشق تو در باغ خبر میدهد و اگر چنین نبود، فاخته چرا باید صدای کوک سر دهد؟
چرا دگر پس زانو نشینم از غم هجرچنین که با تو شدم همنشین و همزانو
هوش مصنوعی: چرا باید به خاطر غم جدایی از تو به زانو بنشینم، در حالی که من اکنون با تو همنشین و همزانو شدهام؟
سوال کرد فضولی که چونی ای مجنونز یار خویش جدا گفت این سخن کم گو
هوش مصنوعی: فضولی از دیوانهای پرسید که حال تو چه طور است، ای مجنون، که از یارت دور افتادهای؟ او در پاسخ گفت: در مورد این موضوع زیاد صحبت نکن!
مرا ز درد جدایی چه غم که با لیلیچنان شدم که ندانم که این منم یا او
هوش مصنوعی: از درد جدایی چه ناراحت باشم، وقتی با لیلی اینگونه شدم که نمیدانم آیا این من هستم یا او.
مدار امید شفا گفتی از لبم جامیحبیبی انت طبیبی فکیف لا ارجو
هوش مصنوعی: امید به بهبودی را از لبانم شنیدید، ای عزیزم! تو پزشک من هستی، پس چگونه میتوانم ناامید باشم؟